Reisverhaaltjes.nl

ABUKO NATUURRESERVAAT

ABUKO NATUURRESERVAAT

DAG 7

”I am 6 minutes too late, sorry!” verontschuldigt Buba zich. Het is 9 uur geweest. Buba, onze chauffeur/gids woont in Serekunda, de grootste stad van Gambia. Het was erg druk op de weg, vertelt hij.

Wij zijn allang blij dat hij er is en ons niet vergeten is. We duiken in zijn landrover en ploffen op de achterbank. Dit keer ga ik aan de andere kant zitten, waar het raam wèl open en dicht gedraaid kan worden. Veel plezier met het raam Rob!

Of we willen wandelen in het Abuko reservaat, vraagt Buba. Je kunt er een wandeling van 4 uur maken. Omdat de terugweg dezelfde als de heenweg is, stelt Buba voor dat we 2 uur gaan wandelen. Hij zal ons ergens in het park wel oppikken! Eigenlijk heb ik best zin om vier uur te wandelen, maar Buba heeft waarschijnlijk geen zin om vier uur te wachten…

Allereerst rijden we naar een benzinepomp om te tanken. Ja hoor, de tank is weer helemaal leeg! Ik snap er niks van. Leegt hij de tank als hij thuiskomt? Of is het ‘zijn 21 jaar ervaring als chauffeur’ dat hij precies weet hoeveel hij moet tanken? En dat is vooral niet teveel! Rob geeft hem weer 1000 dalasi zodat hij kan tanken. De overige 1000 krijgt hij aan het einde van de middag. Pas wanneer we weer heelhuids voor ons hotel staan.

Het Abuko reservaat schijnt het kleinste reservaat van Gambia te zijn, zelfs van heel West-Afrika. Het is slechts 107 hectare. Maar de biodiversiteit is enorm volgens Buba. Er leven een kleine 300 soorten vogels, tientallen soorten vlinders, herten, zwijnen, rond de 40 soorten reptielen, waaronder krokodillen en slangen!  Er zijn zelfs zwarte cobra’s, pythons, addersoorten en groene mamba’s. Niet de minste slangen. Uitkijken dus!

Het is maar een half uurtje rijden vanaf ons hotel. Rob koopt twee tickets. Slechts 35 dalasi per persoon, zo’n 60 cent. Een luttel bedrag. Maar, de gids kost 300 dalasi!

Ik zie al allemaal aapjes bij de ingang. Twee soorten: de red colobus en groene vervet apen. Dat belooft wat! Ik zet ze niet op de foto, want apen komen we straks genoeg tegen. Dat neem ik aan tenminste. Ik moet eerst een toilet zien te vinden. Ik zie mezelf niet in de bosjes zitten, nu ik weet wat voor gevaarlijke slangen er rondkruipen. Bij het toilethokje stuiven apen voor mijn voeten het bos in. De vieze onder het spinnenweb gehulde deur van de WC staat open. Heel voorzichtig kijk ik om het hoekje of deze al niet bezet is (door een aap)

We krijgen een jonge knul mee als gids. Ik schat hem een jaar of 23. Hij kijkt een beetje zuur. Hij heeft weinig zin in een wandeling lijkt het. Zijn mobieltje is veel interessanter. Heel enthousiast neemt hij ons dan ook mee het bos in. Niet dus! Hij zegt nauwelijks wat en wanneer hij uitleg geeft is hij nauwelijks te verstaan..

Het park is dichtbebost, het pad is smal. We horen vogeltjes hoog in de bomen kwetteren. Onze gids loopt enkele meters voor ons om maar zo snel mogelijk weer op het eindpunt te zijn. Hij is nog steeds druk bezig met z’n mobieltje en kijkt niet op of om. ”Die krijgt straks geen fooi, vergeet het maar!”, zegt Rob. Vlak voor ons was een èchte parkwachter, gekleed in uniform met een verrekijker om zijn nek, met twee andere toeristen het bos ingegaan. Die hadden we liever gehad…

We stoppen even bij een termietenheuvel. Onze padvinder mompelt wat (wat we dus niet verstaan) Ik maak een foto en we lopen weer gezellig verder. Wij houden ook onze mond, want wil je dieren zien, dan moet je zo weinig mogelijk lawaai maken.

termietenheuvel Abuko reservaat, Gambia

Het bos is overigens prachtig. We zien onder andere hoge palmbomen en mahoniebomen. Door de lianen wanen we ons soms in een echte jungle!

lianen in het Abuko reservaat, Gambia

Plotseling worden we opgeschrikt door een paar herten. Het zijn er twee. Onze gids fluistert dat we stil moeten zijn. Dat zijn we de hele tijd al. Uhhh hallo, misschien kan jij wat rustiger lopen, zodat we de vogeltjes op het pad ook van dichtbij kunnen bekijken (en fotograferen)? Dat denken we, maar we zeggen niks. De herten zijn schuw en moeilijk op de foto te zetten in het dichte woud. Ik weet ook niet wat voor herten het zijn, onze ‘aardige’ zuurpruim vertelt het ons niet

hert in het Abuko reservaat, Gambia

We genieten wel van onze wandeling hoor, er is genoeg te zien!

Abuko reservaat in Gambia

In een open gebied zien we een uitkijktoren. We klimmen de trap op achter onze captain aan. ”Heeee, ik ben hier eerder geweest, roep ik naar Rob. Ik herken deze toren, het kleine meertje en oh ja: de krokodillen!”

Abuko reservaat, meertje

Vroeger stonden er op het stukje grasland ook allemaal bomen herinnerde ik me nog. Het zag er ietsjes anders uit. Ik wist niet dat ik al eens in het Abuko reservaat was geweest. Ik vond het zelf wel een grappig feit.

Ook nu zie ik in het meertje een paar krokodillen. Zouden het dezelfde zijn? Ze kunnen tenslotte wel 100 jaar worden!

Één ervan gaat het water uit!

krokodil Abuko reservaat

krokodil Abuko reservaat

krokodil Abuko reservaat

krokodil Abuko reservaat

Hij wordt achtervolgd door een vogel. Die durft!

vogeltje loopt achter een krokodil aan, Abuko reservaat

Rob krijgt van dit alles weinig mee. Een parkwachter vraagt om zijn tickets en (natuurlijk) om een donatie. Kleingeld heeft hij niet en geeft hem daarom het meest waardevolle biljetje, die van 200 dalasi. Dat was eigenlijk niet de bedoeling. Ja, soms word je een beetje kriegel wanneer ze overal geld voor vragen. De entrees kosten bijna niks in Gambia, maar er lopen altijd gidsen mee en overal worden donaties gevraagd. Natuurlijk is dit niet verplicht, maar soms voel je je een beetje verplicht om toch te geven.

Vanuit de uitkijktoren zien we een prachtig vogeltje bij het meertje! Deze showt ons zijn duikkunsten en keer op keer schudt hij zijn veren droog op een takje. Een prachtig tafereel! Het is een Giant Kingfisher ( Afrikaanse reuzenijsvogel)

vogel in het Abuko reservaat

Na een tijdje lopen we weer verder, terug het bos in. Heel apart vind ik deze kleine bloemetjes, ik kom ze verder nergens meer tegen

bloemetjes in het Abuko reservaat

Waar zijn alle apen trouwens gebleven? We zien ze niet… Vijf soorten zijn er in dit park vertelde onze gids. Ja niet uit zichzelf, ik had hem ernaar gevraagd…

Abuko reservaat, Gambia

Uiteindelijk  zien we er één. Het is een Red Colobus! Hij doet een dutje hoog in een boom en wordt wakker van het geluid van knisperende droge blaadjes onder zich, veroorzaakt door een sluipende toerist met camera (ik dus) Ik probeer het dier van alle kanten te benaderen, zodat ik hem eens goed kan bekijken. Hij zit nogal verstopt tussen het bladerdek. Wat een prachtig dier! Nu hij toch wakker is besluit hij dat hij honger heeft en dus eten gaat zoeken. Daardoor zit hij geen tel meer stil. Maar ik heb toch een mooie foto kunnen maken!

red colobus in het Abuko reservaat

Na drie kwartier lopen staan we voor een soort dierentuintje. Bij een van de gebouwtjes doe ik een lugubere vondst. Een kop van een nijlpaard ligt op een tafeltje… Ach ja, waarom ook niet?

kop van een nijlpaard, Abuko reservaat

In grote kooien zien we wat soorten gieren, enkele apen en we zien hyena’s in aparte verblijven! De ruimte is best wel okee, maar het ziet er allemaal wat sober en triest uit. Bovendien vind ik het maar eng. Slechts wat dubbel gaas zit tussen ons en de dieren in. En ooo, wat maken ze angstaanjagende geluiden. Ik heb ze in Zuid-Afrika wel in het wild gezien, maar nooit zo van dichtbij. Enorm zijn ze! Ze lopen zenuwachtig langs het gaas. Een stukje verderop zijn nog twee grote verblijven met nog meer hyena’s.

heyena's in het Abuko reservaat

Slechts een dubbele laag ‘kippen’gaas en een dun muurtje tussen ons en de hyena’s!

heyena's in het Abuko reservaat

Ik zie Rob zijn hand richting gaas gaan. ”Kijk uit joh, het is geen hertenkampje waar je de dieren kunt aaien!”

”Daar staat Buba ook.”

”Huh? We hebben nog maar drie kwartier gelopen, is dit alles? Ik wil nog veel langer wandelen!” antwoord ik

In de bosjes naast het pad zie ik twee mannen. Samen met een gier ga ik wat dichterbij staan. Er ligt een halve koe. Ik zie een kop met een lange tong buitenboord, een stuk huid en de staart. Dit alles zit nog met elkaar verbonden. Verder is het een bloederige massa. De vier poten liggen in een kruiwagen, waarschijnlijk zijn deze niet te vreten. Het is het ontbijt van de hyena’s! Ik doe nog een stap verder naar voren, en ga er met mijn neus bovenop staan. Ze halen net de ingewanden eruit. De maag met inhoud wordt aan de kant gelegd. Een paar meter darm belandt ook apart. De koe is hier niet geslacht zie ik, anders zou er meer bloed liggen constateer ik. Het hart gaat ook de kruiwagen in. Lusten hyena’s geen hart?

een koe wordt in stukken gehakt. voer voor de heyena's. Abuko reservaat

koeienpoten in een kruiwagen. Abuko reservaat

Het doorhakken van de ribben is een zwaar klusje. Beide heren zweten zich het ongeluk.

koe wordt in stukken gehakt voor de heyena's. Abuko reservaat

Een koe wordt in stukken gehakt. Voer voor de heyena's in het Abuko reservaat

Er blijft weinig over van de koe. De meest lugubere foto’s zal ik je maar besparen…

De hyena’s zien en ruiken de dode koe en zitten al met smart te wachten. Uiteindelijk loop ik naar Rob en Buba die al een tijdje bij de auto op me staan te wachten. Ik heb wel genoeg gezien. De twee koe-hakkers roepen nog dat ze geld willen zien voor de foto’s. Ja dáááág, ik doe net alsof ik ze niet hoor.

De wandeling was ons een beetje tegengevallen. Ik had veel langer willen lopen. Een andere gids was ook niet verkeerd geweest…

Toch is dit park wel degelijk de moeite waard om te bezoeken! Ik had het zeker ook niet willen missen.

Ik las op internet dat hier ook nijlpaarden voorkomen. Maar waar dan? Ik heb ze niet gezien, 17 jaar geleden ook niet! Waarschijnlijk in de Lamin Stream, deze stroomt door het reservaat.

Heb jij weleens wilde hyena’s gezien? Waar was dat?

2 gedachtes aan “ABUKO NATUURRESERVAAT

  1. ilse

    Wat een prachtig gebied Margreet. Beetje jammer van de gids natuurlijk, een goede

    enthousiaste gids is goud waard en maakt je tocht zoveel leuker.

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      Het is zeker een mooi reservaat met veel dieren en verschillende soorten vegetatie. Ik denk dat het geen echte gids was, maar bij gebrek aan…moest hij denk ik met ons meelopen? Jammer ja. Een officiele gids had ons meer kunnen vertellen en was vast enthousiaster geweest. Maar het was zeker de moeite waard Ilse!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.