Reisverhaaltjes.nl

AUTOPECH OP BALI

LEKKE BAND, BALI

Op ons derde dagje weg met Kadek, onze privéchauffeur/gids op Bali, beleefden we weer van alles.

Dit keer reden we naar het zuiden van het eiland. De eerste bezienswaardigheid zou het cultureel park zijn!

Vanuit ons hotel in Sanur vertrokken we weer voor negenen en reden naar en door het vreselijke drukke Kuta. Hier verbleef ik in 1982 voor een week maar ik herkende er niks meer. Kuta is nu een grote stad geworden met enorm druk verkeer!

Vlak voor deze drukke stad hoorde ik een keiharde knal. Het leek alsof we over iets heen waren gereden, maar ik zag niks op de weg liggen. Na een aantal honderd meter begon de auto van Kadek vreemde geluiden te produceren.

Rob zei tegen Kadek: ”Is that noise from your car”?

”Nooo, antwoordde hij, it’s from the car behind us”…

”No, it’s yours, Rob weer…

Het geluid werd steeds harder!

Volgens mij de uitlaat zei Rob tegen mij…

Intussen reden we rijen dik en kon Kadek ook niet zomaar even midden op de weg stoppen.  Iedereen die ons inhaalde zat te wijzen op de achterkant van de auto. Dus stopte Kadek toch maar midden op de weg…

Hij stapte snel uit en eenmaal weer in de auto riep hij meerdere keren: ” Oooh yes, it’s my car…. it’s MY car……, oooh no…. IT’S MY CAR… Ik dacht even dat hij in huilen ging uitbarsten…

Ik had meteen medelijden met hem, een kapotte auto? Dat gaat geld kosten. Daar ging de winst van deze dag..

Even later realiseerde ik me pas, dat dit dan ook meteen het einde was van onze tour deze dag. Ik zag me al met een lokale bus terug naar Sanur gaan…

Maar het viel allemaal mee zei Kadek. Hij had slechts een lekke band!

We stonden inmiddels stil voor de verkeerslichten en toen het groen werd reed Kadek heel voorzichtig het kruispunt over, naar een plek waar we stil konden staan. Nog steeds zaten allemaal mensen te wijzen naar de achterkant van onze auto. ”Jaaaaa, dat weten we al”….riepen we alle drie in gedachten…

Kadek zette de auto op een parkeerplaats bij een grote supermarkt en haalde een krik en een reservewiel uit de kofferbak. Tuurlijk hielp Rob even een handje. Tot overmaat van ramp begon het ineens keihard te regenen. Je weet wel, zo’n tropische stortbui. Zo’n bui waarbij je binnen een minuut zeik en zeiknat bent…

Ik zat het tafereel zittend op een bankje onder een afdakje van een afstandje te bekijken. Het liep niet allemaal soepeltjes. Het leek alsof Kadek nog nooit eerder een band gewisseld had, ik ook niet trouwens.

rob en Kadek zijn de band aan het omwisselen

Na een half uurtje was dan toch de klus geklaard. het was inmiddels weer droog en de reserveband zat er onder. Daar moest lucht bij, dus we moesten later nog wel even naar een garage en er moest een nieuwe band komen. De twee verzopen katjes maakten zichzelf droog met wat papieren zakdoekjes, dat schoot ook niet op…

Ipv naar een garage te gaan, bracht Kadek ons echter eerst naar het cultureel park. Ik dacht, hij zet ons even af en gaat dan alleen naar een garage. Dus niet, want hij ging met ons mee!

Dit park heet: het GWK (Garuda Wisnu Kencane ) cultureel park. Het ligt vlakbij Jimbaran op een heuvel. Het park is uitgesneden uit een kalkstenen berg!

cultureel park bali is uitgesneden uit een kalkstenen berg

Ik had me heel wat van dit park voorgesteld, maar helaas viel het me bijzonder tegen.. De entree is ongeveer tien euro!

Het is een enorm groot park, met maar héél weinig te zien. Kadek vertelde dat het park nog niet af was….

Bij binnenkomst van het park liepen we eerst naar het amfitheater. Hier worden de hele dag door Balinese dansvoorstellingen gehouden.

Ik ging samen met Rob naar binnen en Kadek ging achter een kop koffie aan. Na een minuut of tien hadden wij er al genoeg van, want zo’n voorstelling hadden we immers al gezien!

balinese dans

balinese dans

We zochten Kadek op en namen ook een koffie. Daarna vol verwachting het park in…

We zagen het enorme beeld van de Hindoegod Vishnu al van verre

enorm beel van de heilige hindoegod Vishnu

Het water schijnt een heilige bron te zijn

beeld van de heilige hindoegod Vishnu, cultureel park Bali

Het (holle) beeld is enorm, maar een eind verderop zijn ze bezig met een nog groter beeld, namelijk een beeld van 75 meter hoog!

Vanaf het beeld van Vishnu heb je een schitterend uitzicht over (gedeeltelijk) Bali

uitzicht over Bali vana het beeld Vishnu, cultureel park

Behalve het Vishnu beeld is er nog een enorm groot beeld, namelijk de mythologische vogel Garuda. Het rijdier van Vishnu (half mens, half adelaar)

Helaas waren werklui bezig met metingen op dit beeld en dit verpestte voor mij de foto…

Beeld Wisnu, cultureel park bali

wisnu beeld, cultureel park, bali

Zie je de persoon in de bek van deze vogel? Daarmee heb je een indruk, hoe groot dit beeld wel niet is!

beeld wisnu, cultureel park bali, de vogelbek waar een man afmetingen zit te doen

Verder is er eigenlijk niks te zien in dit park…

Nog een offerplaats dan

offerplek

De vrouw wilde meteen geld voor de foto..

offerplek cultureel park, bali

beelden offerplek, cultureel park bali

Het mooist vond ik eigenlijk de kalkstenen rotsen!

kalkrotsen cultureel park bali

Wat mij betreft kun je dit park rustig overslaan. Ik denk dat het over een paar jaar mooier is. Wanneer het grootste beeld af is en er is dan misschien meer te zien!

Na dit park zochten we een garage op. Ook hier duurde het een hele tijd. Ik heb geen bal verstand van auto’s maar hoewel er modern apparatuur aanwezig was, leek het alsof deze monteur voor de eerste keer een nieuwe band op een velg zette. Hij deed het keer op keer opnieuw

garage bali

garage, nieuwe band wordt op de velg gezet

Na een ruim half uur konden we weer verder rijden. In Nederland worden de wielen van de auto eerst gebalanceerd en de auto uitgelijnd, maar dat is schijnbaar op Bali niet nodig…..

Rob zei ook al, dat het profiel op te banden waar ze hier mee rijden, dat dat in Nederland verboden is!

Wij vervolgden onze reis naar de kliffen van Zuid-Bali en naar Pantai Pandawa beach. Ik hoopte maar dat het wiel goed vast zat…

Heb jij wel eens autopech in het buitenland gehad? Vertel!

 

 

 

 

 

 

8 gedachtes aan “AUTOPECH OP BALI

  1. Yvonne

    Een hele belevenis zo’n lekke band… en zelf worden ze er niet warm of koud van. Wij hadden in Nepal eens een lekke band. Op de drukste kruising van de stad, haha. Jammer dat het park zo tegenviel en dan is de entree, zeker voor Indonesische begrippen wel hoog. Zonde!

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      Gelukkig was het een lekke band en geen kapotte uitlaat of iets dergelijks en konden we onze tour voortzetten! Het park was best prijzig ja…maar we hebben ook bij het loket van het vogelpark gestaan. Ik had me zo verheugd want daar zijn Komodovaranen. Daar schrokken we pas van de entree, 65 euro voor ons tweetjes! Dat vonden we echt te duur… Het was idd wel een belevenis, nu ik er aan terug denk, vooral omdat onze chauffeur zei: neeee dat is niet mijn auto die zoveel lawaai maakt😊😊😊 Jullie maakten het dus in Nepal mee😊 en ook precies in het drukke verkeer😊😊

  2. Karine Van den Heuvel

    Nou Margreet echte autopech kan je ons verhaal niet noemen maar het was toch ook behoorlijk balen. Hier komt het. Twee jaar geleden in Canada net voor we het stadje Jasper zouden bereiken besloot Marc nog even te stoppen bij de parkeerplaats van een vertrekpunt voor een wandeling. Dat was misschien wel wat voor de volgende dag. We parkeren vlak bij het bord met daarop een plattegrond van de hike en stappen uit. Nu had Marc iets gedaan wat hij tot dan nog nooit had gedaan nl de sleutels op het contact laten zitten. Aangezien het maar voor heel effe was en we op een halve meter van onze auto stonden kon dat toch geen kwaad dacht hij. Nou…naast ons parkeert een auto, mensen stappen uit, klik wagen op slot en verdwijnen op het wandelpad terwijl twee stomme Belgen naar de plattegrond staan te turen. Wat was er gebeurd ? Door de tilt geslagen elektronica in onze wagen was die ook op slot geklikt toen die andere wagen werd gesloten. Dat was de slotsom van de deppanage dienst. Maar voor het zover was dat we konden geholpen worden…. Daar stonden we dus, alles maar dan ook alles lag in onze wagen. Geld; gsm’s; identiteit papieren; jassen, en het kwik ging al in dalende lijn; zelfs de gegevens van de verhuurmaatschappij !! Ons geluk was nog precies 1 Canadees die zijn honden kwam uitlaten. En gelukkig wist ik nog wel de naam van de verhuurmaatschappij. Volgens hem trof het wel want er was net in Jasper een filiaal. Maar net uitgerekend was het reeds zaterdagavond 19u dus niemand meer bereikbaar… De vriendelijke Canadees bleef echter niet bij de pakken zitten. Hij regelde een bevriende garagist die binnen het kwartier aan kwam rijden en op 1 2 3 met het bekende inbrekerstruukje in onze wagen kon. 80 CAD armer maar opgelucht van hier tot Tokyo konden wij onze ritje verderzetten en ons stekje in Jasper gaan zoeken. Behoorlijk opgefokt, moe en hongerig checkten wij in. Dus je ziet, bij ons soms ook SDSP 😄. Maar ach, het zijn net zulke toestanden die het avontuur kleuren en thuis voor straffe verhalen zorgen hé…Groetjes Karine

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      Jeeeeetje wat een verhaal! Achteraf kun je daar nu vreselijk om lachen denk ik😊😊 Ik zie het al helemaal voor me..Je voelt je dan misschien stom of dom, maar ik denk dat dit iedereen had kunnen overkomen, want ach je staat maar een paar meter van je auto af toch? Gelukkig is het allemaal goed gekomen! Bedankt Karine, dat je dit verhaal hebt willen delen!

      1. Karine Van den Heuvel

        Hey Margreet, ik kan nou eigenlijk nog wel ff doorgaan over die bewuste dag. Dat was echt ons dagje niet. En de dag erna ook niet. Hier komt het tweede en derde luik van onze SDSP…Dus…we checken in en ontvangen de sleutel van onze cottage. We begeven ons daar naartoe maar raken niet binnen. Foute sleutel. Aangezien we onze bagage al helemaal uitgeladen hadden zei Marc ik wacht hier bij onze spullen loop jij maar even terug, jou Engels is beter dus doe je relaas maar effe. Zo gezegd zo gedaan. Ik leg het probleem uit en er ging hulp komen. Nou had ik ook al door dat die cottage er behoorlijk aftands uitzag aan de buitenkant en ik had op mijn loopje naar het onthaal al ontdekt dat er best wel meer gerenoveerde gebouwtjes waren ook. Dus ik vroeg maar ineens gelijk een upgrade. Voor die nacht was alles volgeboekt maar voor de volgende nacht geen probleem. Oké doe dat dan maar zei ik. De afspraak was dat wij dan de dag erna na onze sightseeing even terug bij onthaal gingen langslopen. We mochten dan zo’n andere kamer zien en dan alsnog beslissen of we nog voor één nacht gingen ‘verhuizen’. Dus volgende morgen laten wij onze spullen gewoon achter op onze kamer en vertrekken voor een leuke dag. Als je nou weet dat je nog terugkomt ruim je wel wat op maar je sluit toch niet alles hermetisch en Vb toiletspullen laat je toch gewoon in de badkamer staan, toch tenminste zo doen wij dat. S avonds komen wij aan onze cottage, ik open de deur en ik geloof mijn ogen niet …het eerste wat ik zie is andere reistassen. De schrik slaat mij om het hart. Wat doe ik nu ? Kom ik nou binnen bij vreemde mensen ?? Foute deur ?? Maar neenee niks foute deur…Gevolg : 2 wildvreemden staren ons vol ongeloof aan. In ‘onze’ kamer ?? Waar is onze bagage ?? En belangrijke vraag : wie heeft onze spullen ingepakt ?? Oh Margreet kan je je dat voorstellen ? Heb jij al zoiets meegemaakt ? Stel je nou voor dat die mensen daar naakt rondliepen of erger nog; je snapt wel wat ik bedoel hè. Op vakantie kan alles op de gekste momenten nietwaar 😀😀!…Enfin ik ben daar bij het onthaal in een furie uitgebarsten en ik eiste de manager himself te spreken. Marc stond met grote ogen naar mij te kijken en snapte niet waar mijn Engels zo vloeiend vandaan kwam… De adrenaline zeker hihihi. Eer ze daar uitgevist hadden waar onze bagage was gebleven, nou dat was daar een zootje ! Bleek dat ze dan maar zelf hadden beslist dat wij die upgrade wel namen en onze bagage was al naar die upgrade kamer gebracht. Plots kon veel nog niet genoeg zijn. Een cottage met lake-view en het ontbijt van de volgende morgen …allemaal for free 😀😀. Eind goed al goed zeg maar ! Wat een avontuur. Ook grappig nadien maar op dat moment komt de stoom uit je oren, dat geef ik je op een briefje 😀. Groetjes, Karine

        1. Margreet Pruis Bericht auteur

          Whaaaaahaha de stoom kwam uit je oren…ik zit hier in mijn eentje hardop te lachen. Wow, nou wat een verhaal weer, lijkt wel een soapserie😊 wat hilarisch wanneer je je eigen kamer binnenkomt en je ziet andere spullen, andere mensen….Inderdaad die mensen hadden wel naakt rond kunnen lopen…ik zie het helemaal voor me en zit nog na te grinniken😊 Wel brutaal dat ze jullie spullen zomaar ingepakt en verkast hebben, maar gelukkig weer een goed einde. Een heel goed einde zelfs… Zelf dat nooit meegemaakt op reis, maar wel zoiets toen ik op verjaardagsvisite ging naar mijn schoonzus… Het ging zo: Op een zaterdagavond gingen Rob en ik naar de verjaardag van mijn schoonzus. Mijn broer en zij waren verhuisd en we hadden hun huis nog niet eerder gezien. We haalden eerst mijn zus en zwager op die vlakbij hun wonen. Dus met ons vieren liepen we naar het feestje. Het was maart en rond de klok van 20.00 uur al donker. Mijn zus en ik hadden beide een bloemstuk in onze handen. Toen we bij het huis waren, liepen we achterom, je bent tenslotte familie he… Toen we achterhuis bij de deur waren, dacht ik nog: wat is het hier rustig….normaal zit het huis vol visite! Afijn we liepen het huis met z’n vieren binnen …en bij de keukentafel zaten twee voor mij volkomen vreemde mensen, die ons ook vreemd aan zaten te kijken 😊😊😊😊😊Blijkt dus dat we op nummer 53 naar binnen waren gestapt ipv nummer 55 whahaha Het is nu een jaar of 4 geleden en elke keer als we daar in maart bij haar op verjaardag komen, lachen we ons weer rot: zo van weet je nog? Dat we met vier ‘man’ en 2 bloemstukken bij de buren in huis stonden ?? Grappig ook he?

          1. Karine

            Heel grappig !! Nu is het mijn beurt om het hier uit te schateren. Wat een dolkomische situatie zeg. Kan me voorstellen dat jullie allemaal niet wisten wat er jullie overkwam. En die buren, die moeten er ook wat van gedacht hebben. Hahaha zoooo grappig 😀.
            Dat zijn dingen die nog geregeld blijven opduiken als je terug in datzelfde gezelschap bent hè. Gedeelde humor zeg maar.

          2. Margreet Pruis Bericht auteur

            😊😊Ja grappig he. Het leukste was, dat mijn zus natuurlijk echt wel wist waar haar broer woonde…maar haar gewoon vergiste. En ik, ja ik liep mijn zus achterna, want die wist de weg! Mijn zwager was waarschijnlijk druk in gesprek met Rob over voetbal en die liep ook als een kip zonder kop achterons aan😊 Hilarisch!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *