Reisverhaaltjes.nl

BEZOEK UIT TSJECHIE

VLEES OP BARBECUE

Op de dag dat ik 32 werd gingen we naar Tsjechië. Met ons voetbalcluppie! Ik woonde destijds in een klein dorpje en de Heren I waren drie jaar op rij kampioen geworden, en doorgestroomd naar klasse I.

Ik was een enorme voetbalfan. Zelf voetbalde ik ook. Bovendien schreef ik tien jaar lang de voetbalverslagen van de Heren I voor de plaatselijke krant!

We waren één grote gezellige familie, het herenteam en alle vrouwen! Ieder weekend was het een groot feest in de kantine na de voetbalwedstrijd, want ze wonnen altijd! De drie kampioenschappen waren dan ook niet onopgemerkt gebleven. Ze kregen vele uitnodigingen om toernooien te spelen. (die ze ook allemaal wonnen)

Zo kreeg het team ook een uitnodiging om in Tsjechië te komen voetballen, tegen de plaatselijke voetbalclub in Semice, een plaatsje dichtbij Praag. Ze zouden dan een jaar later bij ons komen. Een soort uitwisselings- toernooi dus.

We gingen op een vrijdag in de zomer van 1995 met een grote bus richting Praag. De voetballers, de trainer, de leider en de verzorger. De vrouwen mochten ook allemaal mee. Een gezellige boel bij elkaar. We hadden de grootste lol in de bus.

Rond 1 uur in de nacht, we waren net vijf(!) meter de grens in Tsjechië gepasseerd, kregen we pech met de bus. Deze wilde niet meer voor of achteruit. We moesten wachten op hulp. Vijf uur vertraging kostte ons dit, zodat we rond de klok van 6 eindelijk bij ons hotel aankwamen. Een schitterend luxe hotel met alles erop en eraan. Dik voor elkaar!

De volgende dag werd het toernooi gespeeld. De andere ploegen waren duidelijk een maatje te groot voor ‘onze jongens’ want ze verloren alles. Maar dat mocht de pret niet drukken. Met polonaises en ‘The Wave’ verlieten de heren het veld.

Na de prijsuitreikingen kwamen flessen bier en wodka op tafel, en met een varken aan het spit kon het feest beginnen. Er werd gezongen en gefeest! We vermaakten ons prima met onze nieuwe vrienden, al verstonden we elkaar nauwelijks. Het werd alweer bijna licht toen we ons bed opzochten. Onder het dikke donzen dekbed vielen we al snel in slaap.

De volgende ochtend rond een uur of 11 stond een stadswandeling in Praag op het programma. En wie heeft nog nooit gehoord van de beroemde Karelsbrug? Na een lange wandeling door de oude binnenstad van Praag werd het voor ons tijd om afscheid te nemen van de Tsjechen. Schouderkloppen, omhelzingen, de vele bedankjes en met: ‘tot gauw in Nederland’ namen we afscheid. Wat was het leuk geweest!

Het jaar erop kwamen ze bij ons. We hadden enorm zin om onze Tsjechische vrienden weer te zien. Alleen wij waren niet zo’n rijk cluppie en konden hun geen hotel aanbieden. Maar daar had de voetbalorganisatie wat op gevonden. We mochten het naastgelegen gymnastiek zaaltje gebruiken voor onze gasten en er werden tig veldbedjes gehuurd. Niet erg luxe, maar hee het waren allemaal jonge knullen en die konden toch wel twee nachtjes zo slapen? Bovendien, als er net zoveel gedronken werd als toen wij dáár waren, dan zouden ze het verschil tussen een gewoon bed en een veldbed niet eens merken!

Afijn, wij hadden er zin in. Zoveel mogelijk vrijwilligers hielpen met de inkopen, de versiering, de muziek, noem maar op. Het zou een knalfeest worden, daarvan waren wij overtuigd. Het weer werkte ook mee, het was tropisch warm in Nederland. Wat kon er fout gaan….

Op een vrijdag, eind in de middag kwamen ze. Alle gehuurde barbecues stonden klaar, net als de schalen vol vlees en de eigengemaakte salades. Overal hingen vlaggetjes en vol verwachting zagen we uiteindelijk de bus aankomen. Onze vrienden, unsere Tsjechische freunde. Wir lieben euch. Welkom, welkom. Herzlich willkommen! We vlogen elkaar om de nek, handen werden geschud, tranen biggelden over onze wangen… (oké, nu overdrijf ik een beetje)

Het leek erop dat het minstens zo super zou gaan worden dan het voorgaande jaar. Totdat ze ons clubgebouwtje zagen… Zo klein? En daar in die gymnastiek zaal moesten ze slapen?? Op veldbedjes??

‘Waar is ons hotel? Ons zwembad? De sauna? De whirlpool?’ Hun gezichten betrokken per seconde en ze keken ons met boze blikken aan….

‘Darauf schlafen? Neinnnnn…’  Daar gingen ze echt niet op slapen. Ze werden boos, kwaad, razend zelfs…  Met het gezicht op onweer stapten ze vervolgens allemaal terug de bus in.

‘Biertje?’, riep nog één van ons…

Ze gingen weg. Ze vertrokken. Terug naar huis, terug naar Tsjechië!

Waaaat? We hadden alles toch zo goed geregeld? Er was zoveel vlees, zoveel eten, zoveel drank in ‘huis’ gehaald…

Er viel niks meer te bepraten. Ze waren hevig teleurgesteld…

Ze lieten ons verbouwereerd achter. Sommigen van ons staken het bekende middelvingertje omhoog toen de bus de straat, het dorp uitreed…. Enkele seconden later keken wij elkaar aan: wat nu??

‘Feestjuhhhhhhh’, riep iedereen bijna tegelijk!

Wij hebben ons knalfeest gehad en feestten door tot in de vroege ochtend…

Zonder de Tsjechen, dat wel. Maar o wat een feest was het. Er werd nog jaren lang over gepraat:

‘Weet je nog, toen die Tsjechen kwamen? Wat een feest was dat!’

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.