Reisverhaaltjes.nl

BLOEDPRIKKEN

buisjes voor het bloedprikken

Wanneer ik in bed lig neem ik altijd mijn dag nog ´even´ door. Wat heb ik allemaal gedaan. Wat heb ik beleeft die dag. Met wie heb ik gepraat en waarover. Meestal lig ik dan een uur en zelfs vaak twee uur wakker tot ik eindelijk in slaap val. Zo irritant, maar ik kan nu eenmaal mijn gedachten niet stopzetten. Nu moet je niet denken dat mijn leven vol spanning en avontuur zit. Dat ik dagelijks uit een vliegtuig spring , BN’ers ontmoet, interessante workshops volg ofzo. Nou verre van dat. Ik ben nogal een dromerig typje, nogal fantasierijk. Sommigen noemen het: creatief! Vaak ontstaan er bij mij juist ´s nachts de meeste ideeën die ik dan de volgende dag meteen ga uit proberen! Maar meestal vliegen mijn gedachten van de hak op de tak…

Gister was zo´n dag dat ik van alles moest. Van het ene afspraakje naar het andere. Zo’n dag dat ik heel Sneek door croste op mijn fiets. Als laatste moest ik ´s middags nog even naar het ziekenhuis om bloed te prikken. Daar maakte ik iets mee wat ik nogal vreemd vond. Raar! Iets wat ik niet snapte… Vannacht realiseerde ik me pas wat er waarschijnlijk was gebeurd. Een misverstand. Wel komisch eigenlijk…

Dat bloedprikken moest ik laten doen bij het ziekenhuis. Niet in het ziekenhuis zelf, maar op de zorgboulevard. Naast de hoofdingang.

Wij wonen nu ruim twee jaar in Sneek, maar ik was nog niet in het ziekenhuis geweest. Behalve laatst bij de spoedtandarts en een keer toen we hier pas woonden toen Rob naar de dokterswacht moest.

Het afnamelaboratorium had ik snel gevonden. Ik hees mijn fiets in het fietsrek (waarom maken ze die zo hoog, ik had er nauwelijks kracht voor met die warmte) en stapte naar binnen. De wachtkamer was leeg, maar achter de balie zag ik een laborante in witte jas en een patiënt half achter een gordijntje beiden op een krukje zitten. De patiënt hield haar hoofd strak naar links, ze wilde het bloederige tafereel absoluut niet zien. De meeste mensen zie ik dat doen. Kunnen er niet tegen. Mij maakt het niks uit. Ik kijk altijd en denk dan dat ik de mogelijke afwijking misschien wel aan de kleur van mijn bloed kan zien. Is mijn bloed wel ‘mooi’ rood? Niet te licht of juist te donker? Stel dat het groen is….denk ik dan lachend bij mezelf. Haha gelukkig is het altijd rood en ik kan er nooit iets van aflezen.

Ik nam plaats op één van de stoelen en zag boven de balie nummer 52 op een schermpje staan. Ik zal maar een nummertje trekken dacht ik, stond weer op en rukte een kaartje uit het apparaat.  Net toen ik weer zat, kwamen een moeder met dochter binnenwandelen. Moeders twijfelde ook even of ze een nummertje moest trekken en besloot dat net als ik te doen.

Inmiddels was de patiënt klaar. Deze sprong met een grote glimlach van haar kruk af en maakte dat ze buiten kwam. Fijn weekend, hoorde ik haar roepen. Nu was ik aan de beurt.

”Ping…nummer 53!”

Ik overhandigde de laborante die achter haar computer was gaan zitten het formulier vol kruisjes en moeilijke afkortingen, die ik van mijn huisarts had gekregen.

”Heeft u een ponsplaatje mevrouw?”

”Nee, die heb ik niet, ik ben hier nog nooit eerder geweest”

”Oeiiii, dan moet u die eerst even laten maken in het ziekenhuis. Of wacht, ik doe het zelf wel even. Dus u bent hier nog nooit geweest?”

”Nee, dit is de eerste keer”

”Maar u staat hier wel ingeschreven?”

”Nee, ik sta hier niet ingeschreven”

”Waar woonde u eerst dan?”

”In Heerenveen….Oranjewoud eigenlijk!”

”Bent u van plan om hier vaker te komen?”

Wat is dat nou voor een rare vraag. Ik hoop het niet maar ik zal in de toekomst vast nog wel eens in het ziekenhuis komen, dacht ik. Mijn antwoord was echter: Uhh, ik denk het wel, ik woon hier tenslotte he?

”Op de Meliere?”

”Yep, daar woon ik!”

Even was het stil…

”U staat wel ingeschreven hoor. Op de Terschellingstraat in Heerenveen!

(Huh, hoe kan dat nou, ik ben in dit ziekenhuis in Sneek voor de eerste keer, dacht ik. De Terschellingstraat? Daar heb ik gewoond ja, lang geleden… Wat heeft de Terschellingstraat nou met dit ziekenhuis te maken?)

Heeft u daar gewoond? Op die Terschellingstraat?”

”Ja, lang geleden. 12 Jaar geleden”

”Nou ik zal de stickers even uitdraaien, neem nog maar even plaats”

Na een paar minuten zag ik haar een vel stickers uit de printer halen. Ik werd geroepen en mocht op de kruk. Er werden drie buisjes bloed afgenomen. Het was nog steeds rood… Ik zag niks vreemds.

”Voor de uitslag kunt u volgende week naar de huisarts bellen!”

Een minuut later verliet ik met een dikke wat, inclusief hechtpleister op mijn arm, het laboratorium en oh ja: een vel vol stickers! Deze vouwde ik op en deed het in mijn tas. Zo dat was lekker vlot gegaan. Nu naar huis fietsen en de rest van de dag doe ik niks meer in deze hitte dacht ik

Thuis pofte ik op de bank met een groot glas koud water en haalde het vel met stickers uit mijn tas. Wat moest ik daarmee eigenlijk? Ik zette mijn leesbril op…

Ik zag mijn naam staan, en het adres… Terschellingstraat? Nummer 10? In Heerenveen? Dat is mijn adres niet. Ik woon in Sneek! In SNEEK!! Die huizen in Heerenveen bestaan zelfs niet eens meer. Die zijn 12 jaar geleden afgebroken!

Apotheek Swart? Die had ik ja. Toen ik nog in Oranjewoud woonde… Ik snapte er niks van. Ik-woon-in- SNEEK, had ik haar toch verteld? Ik vergeleek het ziekenfonds nummer op de stickers met die van op mijn zorgpas. Dat klopte weer wel… Ik snapte er de ballen niet van. Waarom had ze mijn oude adres op de stickers gezet?????

‘S nachts ging er bij mij een lichtje branden. Lichtelijk een beetje laat, maar ik denk dat ik nu begrijp hoe het misverstand is ontstaan…

De laborante vroeg mij: bent u hier nog nooit eerder geweest? (in dit ziekenhuis) nee antwoordde ik, dit is de eerste keer (in dit ziekenhuis) Dus u staat hier niet ingeschreven (in dit ziekenhuis).…(dacht ik dat ze bedoelde) We hadden het over het ziekenhuis tenslotte. Ik zei nee

Zij bedoelde waarschijnlijk of ik ingeschreven sta bij de gemeente Sneek. Iets wat voor mij nogal logisch is…Ik woon hier toch? Ik woon toch op de Meliere in Sneek had ik gezegd?

Ik lag te grinniken in bed. Wat zal die vrouw gedacht hebben? Dat ik illegaal in Sneek woon? Zij zal er ook wel niks van gesnapt hebben, maar misschien komt ze wel vaker vreemde vogels tegen… Of het nou dom van haar was, of dom van mij dat weet ik niet. Of van ons beiden. Of was het de hitte? Laat ik het maar op een misvatting houden…  Tenminste ik denk dat hierdoor het misverstand is ontstaan. Ik kan geen andere reden bedenken waarom ze een oud adres op de stickers heeft gezet. Snap jij het?

 

 

 

 

2 gedachtes aan “BLOEDPRIKKEN

  1. Martha

    Nou dat denk ik ook dat doordat de laborante dacht dat je niet ingeschreven was in Sneek. Vind dat wel wat dom van haar. Want waarom ga jij dan hier naar het laboratorium als je in Heerenveen zou wonen? Had je het toch daar kunnen laten doen.? ze had even door moeten vragen vind ik.
    Maar fijn dat je bloed nog steeds rood is?
    Ik was om kwart over 9 te bloedprikken in het ziekenhuis. . Was er een leerling laborante. Dat was voor mij geen goed idee, want de aderen zijn moeilijk te vinden. En met te veel geprik ga ik van mijn stokje.dus toch heeft de ervaren laborante geprikt. Gelukkig ging het in 1 x goed. En ja ook rood?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.