Reisverhaaltjes.nl

BOOTJE VAREN

onze boot 'Dunya'

In mijn vorige verhaal vertelde ik je dat ik vroeger ook een boot heb gehad. Twee zelfs. Dat was in 2004 geloof ik. Ik was toen nog met mijn ex…

Omdat wij honden hadden, die ik niet in een asiel wilde doen, heb ik in die tijd nauwelijks gereisd. Liever bleef ik thuis. Ik vond het idee van mijn vriend om een boot te kopen wel leuk, omdat de hondjes dan mee op vakantie konden.

We kochten een opknapboot, die we naar onze eerste hond ‘Dunya’ vernoemden.

Dunya

Dunya onze hond

De boot lag in een klein haventje net buiten Heerenveen. In de eerste weken was mijn ex voornamelijk bezig met het opknappen van de boot. Een nieuw likje verf, nieuwe gordijntjes, een nieuwe stofje op de bankjes, dat dus. (ik had eens een naaimachine van mijn moeder gekregen, maar wist niet hoe dit ding werkte. Niks voor mij: naaien!) Gevolg: mijn vriend zat de gordijntjes te naaien en ik keek naar voetbal op TV, zo ongeveer.

Ik kocht wel wat leuke spulletjes om de boel in de boot wat op te fleuren. Kijk, dat vond ik nou wel weer leuk.

boot van binnen

Na een aantal weken was de boot helemaal klaar. Het grote avontuur op het water kon beginnen. Ervaring hadden we beide nul komma nul.

De eerste keer dat mijn vriend met de boot voer, was naar de overkant van onze aanlegplaats. Hij moest tanken. Zonder brandstof kwamen we immers nergens. Het was pak en beet 20 meter varen. Het tanken ging goed, maar terug naar de steiger ging het gruwelijk mis. Het ‘parkeren’ van een boot bleek nog niet zo simpel. Ik stond met het touw in de lucht, klaar om deze aan wal te werpen. Ook dat is moeilijker dan ik dacht. Het touw belandde een aantal keer in het water, omdat de boot door de wind alle kanten opging. Ons schuitje botste uiteindelijk tegen de stijger. Mijn vriend nam een sprong… en kwam tussen ‘wal en schip’ terecht. Hij kon zich nog net beethouden aan dat ijzeren ding (bolder) waaraan je het touw moet vastknopen! Doordat hij met zijn hele gewicht hier aan hing, brak hij iets in zijn schouder. Daar kwam hij pas maanden later achter, toen hij eindelijk eens naar de huisarts ging…

Enkel avontuurtjes tijdens vaarweekendjes en de vakantie. Plus eerst een feitje:

De auto werd altijd volgeladen met kleding. Want in Nederland kan het zomers koud, warm, regenen en hard waaien in één weekend! Warme kleding, luchtige zomerkleding, zwemkleding en regenkleding, alles moest mee. Verder een tafeltje, stoeltjes, de barbecue, drank, fris, brood, beleg, bordjes, bestek, koffie en nog veel en veel meer. Zoveel, dat wij en de honden nog maar net in de auto pasten.

De eerste keer:

Bij de haven gebruikten we een kruiwagen om alles uit de auto naar de boot te sjouwen. Tig keer heen en weer dus. En toen was het: gaan met die banaan.

Langzaam gleden we door het water. Ik maakte me vooral zorgen dat de hondjes niet van boord vielen. Deze waren erg opgewonden en ik kon niet van ze aflezen of ze het nu leuk vonden of totaal niet. Ontspannen en genieten was het nou niet direct voor mij!

Al snel passeerden we andere bootjes. Ik kreeg in de gaten dat je op het water naar elkaar hoort te zwaaien. Niet alleen naar een toevallige bekende, nee, je zwaait naar iedereen!  Naar vissers, mensen op andere boten, mensen die in hun tuin zitten, mensen die wandelen of fietsen langs het water. Je zwaait naar ieder persoon die je ziet, en dat zijn er nogal wat. Je moet niet denken dat je de enige bent op en aan het water in Friesland, het is er smoordruk!

In de verte zag ik de eerste brug. Ging die vanzelf open? Of moesten wij dat doen? En hoe dan? Moest je de woorden: ‘Sesam open U’ uitspreken? Het waren vragen waar we geen antwoorden op wisten.

Toen we tot op enkele meters genaderd waren, gebeurde er niks. Op één van de houten palen die in het water stond, ontdekte ik een knopje. Moest je daarop drukken en dan ging de brug open? Zou het zo simpel zijn? Mijn vriend navigeerde de boot richting het knopje. Maar hoe hij zijn best ook deed, ik kon niet er niet bij. Had ik niet een stok aan boord gezien? Ik wist al niet waar deze voor was. Met behulp van de stok kon ik het knopje bereiken en niet veel later zagen we de piepende brug traag omhoog gaan. Auto’s moesten stoppen, haha die moesten lekker wachten. (trouwens, ons bootje had makkelijk onder de brug door gekund zag ik later…)

Toen we lang en breed de brug voorbij waren keek ik eens achterom. De brug stond nog steeds open, terwijl er niet meer boten aankwamen. Er stond een lange rij auto’s. Oeps… Misschien hadden wijzelf de brug ook weer moeten sluiten? Had ik een knopje gemist? Geen idee. Wij gingen verder…

Bij andere bruggen kregen we in de gaten dat je kon toeteren wanneer je de brug naderde. Hee,  wij hadden ook een claxon. Dat was leuk! Heel eigenwijs voeren we wat bootjes voorbij die aan wal lagen. Hevig toeterend maakten we de brugwachter attent op het feit dat wij er door moesten. Er gebeurde echter niks….  Mensen vanaf andere bootjes riepen dat de brug nog niet ‘open’ was. Deze ging slechts op bepaalde tijden open. Wisten wij veel?

Dat was een half uur later pas. Nu moesten we achteruit en de boot afmeren. Uhhhh, ja okee… (vandaar dat die andere boten aan de waterkant (vast)lagen) Ze lagen te wachten.

Wat zullen die mensen gelachen hebben toen wij de boot probeerden vast te leggen. Zeker weten een komisch gezicht! Ze gingen er vast eens lekker voor zitten. Ik wierp keer op keer het touw mis, in het water dus. Dit omdat het mijn vriend niet lukte om de boot stil aan de kant te krijgen. We draaiden maar wat in de rondte en steeds als we bijna bij de kant waren, dreef de boot weer weg. Een ervaren schipper weet dat je rekening moet houden met wind en stroming. Wij hadden die ervaring echter niet! Er werd heel wat gevloekt op dat moment. Ik kreeg natuurlijk overal de schuld van. Het is dat we niet getrouwd waren, anders waren we toen gaan scheiden. Zie je het voor je? Heb je geen oorlog, dan krijg je wel oorlog… met een boot. Het afmeren duurde al snel een half uur. Toen het eindelijk was gelukt, ging de brug open. Duhh!!

Ik was erg bang dat wij een andere boot zouden raken, nog zoiets. Zo’n joekel, zodat we een groot gat in de romp kregen en zouden zinken als een baksteen. Ik zag het al helemaal voor me. Nog enger vond ik het in de smalle sluizen. Daar lagen we dan met ons mini mini bootje tussen kruisers die tonnen hadden gekost. Doodsbang was ik dat we er eentje zouden beschadigen. Tuurlijk hadden we wel van die stootkussens, maar toch..

Wat ik wel weer heel leuk vond was: als we stillagen. Ergens midden in de natuur. ’s Morgens meteen na het wakker worden de tafel en stoeltjes buiten zetten en de tafel dekken voor een ontbijt. Gezellig buiten in de zon!. Daar genoot ik van. Een lekkere mok koffie in de hand met de hondjes om me heen die uitgelaten aan het rennen waren!

Toby en Dunya

onze hondjes Toby en Dunya

met de boot op vakantie

met de boot op vakantie

Buiten ontbijten en barbecuen, een boek lezen, op mijn luchtbedje dobberen… Dat vond ik de leukste dingen! (dan moest het natuurlijk wel mooi weer zijn, en daarmee bedoel ik minstens 25 graden)

met de boot op vakantie, op het luchtbed dobberen

Toby vond het superleuk op de boot!

toby vind het leuk op de boot

Wat ik niet leuk vond was, dat mijn vriend altijd brandstof bijvulde terwijl hij een brandende sigaret in zijn mond had… Levensgevaarlijk natuurlijk! Ik vond het al eng om een eitje te bakken in de boot op het gaspitje. Ik was dat kampeergedoe niet gewend en gasflessen vond ik maar enge dingen. Soms hoor je weleens dat er een boot explodeert op het water…

Wat ik ook nooit zal vergeten is dat ik tijdens de vakantie met de boot een enorme blaasontsteking kreeg. Het regende die dag pijpestelen. Op een gegeven moment moest er weer een brug open. Ik zat voor op de punt van de boot in een dunne legging op het ijzer. In de startblokken om met de stok op het knopje te drukken. De volgende dag had ik een fikse blaasontsteking te pakken en dat was ontzettend pijnlijk. Zo pijnlijk dat we onderweg in een plaatsje mijn huisarts belden. Ik mocht wel even naar de plaatselijke dokter voor onderzoek. Naast pijn had ik ook koorts.Ik kreeg een antibioticakuurtje. Daarmee knapte het wel op, maar het bleven toch een paar rotdagen.

Uiteindelijk heb we na de vakantie de boot verkocht. Iemand in de haven deed een goed bod. De boot had ons nog niet de helft gekost. Mijn vriend zag daar wel een handeltje in en kocht opnieuw een opknapbootje. Deze lag in Sneek. Nu moesten we iedere keer naar Sneek rijden en dat was ik al snel zat. Toen de boot klaar was verkochten we hem meteen. We hadden er zelf nog geen meter mee gevaren. Weer ontvingen we zo’n beetje de helft meer dan dat we ervoor hadden betaald!

onze tweede boot

Ik hoor nu Rob ook wel eens zeggen dat hij wel een boot wil hebben. Nou ik echt niet. Ten eerste vind ik het meestal te koud op het water en ik haat kou. Ten tweede moet je veel te veel spullen meeslepen voor een weekendje. (die je bij thuiskomst er weer af moet slepen en wat denk je van al die was?) Ten derde zou ik zeker niet ieder weekend wegwillen en tenslotte vind ik het smoordruk op het water! En heb je weleens van de uitdrukking: koop een boot, werk je dood gehoord? Zo heb ik dat ook ervaren!

Wat bootjes betreft zal ik nooit een echte Sneker worden. Ik ben zelfs geen echte Fries. Hoewel ik wel in Friesland geboren ben. Ik heb het idee dat hier in Sneek bijna iedereen een boot heeft of er minstens een heeft gehad! Het is niet mijn ding, het zegt me niks. Ik hou wel van water, maar niet van varen. En van zeilen al helemaal niet. Skûtsjesilen, ik vind er niks aan. Misschien ook omdat ik er niks van snap hihi. Bootje varen in het buitenland vind ik weer wèl leuk. Super leuk zelfs. Maar daar is het, A: altijd warm en B: er valt van alles te zien en te beleven. Een lichtblauwe kraakheldere zee waar je de tropische vissen zo vanuit de boot kunt zien, of je komt een groep Hippo’s tegen op een rivier in Afrika. Ik noem maar even wat voorbeelden

Tenslotte nog even dit:

Ga je sneller dan 20 km. per uur, (dat geldt ook voor een jetski of een opblaasbare boot) of heb je een boot die tussen de 15 en 25 meter is, dan ben je in Nederland verplicht om een vaarbewijs te halen. Hiervoor moet je 18 jaar zijn. Je hebt een Vaarbewijs I en II. Met beide vaarbewijzen mag je ook op de grote wateren zoals bijvoorbeeld de Waddenzee en het IJsselmeer varen! Niet verkeerd vind ik, want zo makkelijk is het allemaal niet. Dat heb je net gelezen!

Heb jij een boot? Of heb jij er een gehad? Misschien zou jij wèl graag een boot willen hebben?

 

2 gedachtes aan “BOOTJE VAREN

  1. martha

    Na dit verhaal gelezen te hebben bedacht ik dat al die dingen mij ook zou gebeuren. Als ik op een boot zou varen. Dat sluisje gebeuren leuk? ik zie het soms bij het kleine sluisje bij de oudvaart . Daar stond een bankje en als ik daar met mijn Toby zat ,zag ik mensen daar ook zo zo stoethaspelen . ? Zie het zo voor me. Heel humoristisch geschreven.
    Vind het trouwens een heel goed idee dat honden aan boord een zwemvest moeten dragen .
    Ben benieuwd naar het volgende verhaal.
    Prachtige foto,s ook weer.

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      ?Toen je nog geen vaarbewijs nodig had, zag je veel meer mensen klungelen zoals ons. Er zijn ook ontzettend veel mensen die geen boot bezitten, maar er 1 huren. Vroeger stond ik vaak bij de sluis in Stavoren te kijken, dat was ook vaak lachen daar! Honden met een zwemvest, ja die heb ik weleens gezien. Bedankt voor je reactie weer Martha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.