Reisverhaaltjes.nl

DE EERSTE KEER

Vliegtuig instappen naar IsraelDe eerste keer dat ik in een vliegtuig zat, was naar het prachtige Israël! Het was de zomer van 1980. Ik was net 17 jaar!

Eigenlijk was het niet de bedoeling dat ik ging, maar mijn moeder. Ze kreeg het advies van de huisarts om niet te gaan vliegen. Ze had een (veel) te hoge bloeddruk. Of ik niet wilde gaan? Moi?? En mijn vriendinnen, de disco, mijn kat, mijn vakantiewerk, mijn handbal en mijn muziek… Dat alles moest ik twee weken missen?? Nou ja, als het  ‘moe-et’…  Oké, dan ga ik wel. Tssss:  PUBERS!!!! Als je me nu aanbiedt om naar Israël te gaan, moet jij eens kijken hoe snel ik mijn koffer heb ingepakt!!

Nog een big deal was voor mij: ik zou met een grote groep oude mensen op reis gaan. Allemaal wel 40 jaar en nog véél ouder! Zèlfs 50- plussers! (ik ben nu zèlf 50 plus) (dat is natuurlijk nog héél jong…) En vliegen? Ik was zelfs nog nooit op Schiphol geweest. Ergens vond ik het idee om te gaan ook wel spannend!

Mijn woonplaats (Heerenveen) had vroeger een vriendschapsband met de stad Rishon Le Zion in Israël. Dat betekende dat er elk jaar een groep uit Rishon naar Heerenveen kwam. Ze kregen dan een onderkomen bij gastgezinnen. Zo hadden wij ieder jaar Israeliërs in huis, voor een week of twee. Ik heb daar hele leuke herinneringen aan! Ook via de handbal, de sport die ik beoefende, hadden we een uitwisselingsprogramma met Rishon. Ik kende daar dus veel mensen.

Op het moment dat ik naar Israël vertrok hadden we ook een Israëlisch echtpaar in huis: Eli & Michaël. Eli vroeg mij of ik een edammer kaas mee wilde nemen voor zijn broer, die ik ook wel kende. Tuurlijk wilde ik dat. Makkie toch?

Eenmaal op Schiphol, nadat ik afscheid had genomen van mijn ouders, voelde ik me wel een beetje alleen op het grote Schiphol. Helemaal toen ik binnen de kortste keren de hele groep kwijt was. Dat kwam zo:

Bij de douane werd mij gevraagd wat ik allemaal in mijn koffer had. Nou ja, a bomb, a gun, drugs en oh ja: an edammer cheese! Dat eerste is natuurlijk een grapje. Poehee, dat zou ik niet durven zeggen, verlegen als ik was. Ik kreeg een heel vragenvuur op me af over die kaas! Hoe groot, hoe zwaar, voor wie, van wie? Pfft, wat interesseerde mij dat nou. Ik had die kaas niet eens gezien. Hij zat in mijn koffer en ik had een taak: afleveren die handel!

Ik gaf schijnbaar de verkeerde antwoorden òf ik zag er heel gevaarlijk uit. De koffer moest open! De kaas werd uitgepakt, gewogen, van alle kanten bekeken en bekneed! Er werd geheimzinnig met collega’s gefluisterd. Intussen  keek ik angstvallig om me heen. Ik zag niemand van mijn groep meer. Het huilen stond me nader dan je weet wel. (oké, nu overdrijf ik een beetje…)

Uiteindelijk kwamen ze tot de overtuiging dat er waarschijnlijk niets in de kaas verborgen zat. Ik mocht gaan! Good, ehhh… Welke kant moet ik op? In mijn zenuwen zag ik geen bordjes. Ik zocht bekende gezichten…

Op een gegeven moment werd ik door een douanier tot halt geroepen. Ik liep schijnbaar op verboden terrein. Ook dat nog! Gelukkig zag ik uiteindelijk in de verte een reisgenoot en haastte me daarnaartoe. Daarna was het simpel: gewoon de bekende gezichten achternalopen. Nu was ik weer stoer!

Het vliegen vond ik helemaal ge-wel-dig ! Het was ongeveer 5 uur vliegen. Het was helder en ik heb al die tijd door het raampje naar beneden zitten turen.

Op het Ben Gurion vliegveld in Tel Aviv stapte ik uit het vliegtuig en pakte mijn camera. Ik wilde het grote EL AL toestel op de foto zetten. Ik schrok me het apezuur toen er meteen militairen met grote geweren op me gericht om heen kwamen te staan.

‘Uh uh, no pictures!’

‘Sorry, I didn’t know!’

Rishon le Zion was toen al een grote stad. Het ligt in de buurt van Tel Aviv. We verbleven twee weken in een gastgezin. Gelukkig kende ik hen. Zij waren ook bij ons thuis geweest!

We bezochten in die weken vele bezienswaardigheden: onder andere in Haifa, Jeruzalem, Nazareth, Bethlehem, Tel Aviv, Caesarea en nog veel meer. Het was allemaal ge-wel-dig mooi!!

ik, bij de klaagmuur in Jeruzalem

Hier sta ik bij de Klaagmuur in Jeruzalem!

drijven in de Dode Zee

Hier drijf ik in de Dode Zee! Een geweldige ervaring!

Ik leverde de Edammer kaas op het juiste adres af en werd uitgenodigd voor een etentje op de Sjabbat, de vrijdagavond! Ik kreeg een plekje aan tafel bij de mannen. De vrouwen zaten in de keuken. De heren droegen allemaal een klein rond mutsje (een keppel) op hun hoofd. Dit vond ik wel grappig staan. Toen kwam het gebed. Het hoofd van de familie zong met een monotome stem, al buigend van voor naar achter. Het was een heel ritueel. Kaarsjes werden aangestoken, handen moesten worden gewassen, wijn werd ingeschonken. We moesten allemaal om de beurt uit één glas drinken. Uhhh, doe mij maar een cola! Brood werd gebroken, in zout gedoopt, en rond gedeeld. Als puber zag ik overal de lol van in en ik moest me inhouden om niet te gaan  lachen…

Eindelijk kwam dan de maaltijd op tafel. Mijn bord werd vol geschept met onbekende dingen. Daarbovenop werden wat druiven ‘gegooid’! Druiven? Ik nam er één in mijn mond. Getver, wat was dat? Je raadt het al, het waren olijven!

‘Good?’

‘Yes, yes!’

‘You want more?’

Uuuhh, nou nee eigenlijk niet. Maar ze lagen al op mijn bord. Op die leeftijd lustte ik bar weinig. Ik werd thuis, als jongste, best wel een beetje (veel) verwend. Hier durfde ik niet te zeggen dat ik die ‘druiven’ eigenlijk wel héél erg vies vond!

Al met al was het een super mooie vakantie. Wat was Israël verschrikkelijk mooi! De wereld in één, want je hebt er alles: bossen, meren, bergen, woestijnen, prachtige stranden, de Rode Zee, de Dode Zee, historische steden met de religieuze en archeologische bezienswaardigheden èn hele aardige mensen! En die ‘oude’ mensen in de groep, die waren allemaal erg aardig!

Toen ik weer thuis kwam had ik Israël voor altijd in mijn hart gesloten! Nadien heb ik nog prachtige reizen gemaakt en heb Israël nòg een keer bezocht! Ik vind vliegen nog steeds mooi en Schiphol is voor mij één van de mooiste plekjes in Nederland!

Gelukkig ben ik niet meer die puber van toen en niet meer die vervelende klier met eten. Door het reizen heb ik geleerd om alles te eten. Tenminste, ik proef het wel eerst. Maar olijven lust ik nog steeds niet…

Ben jij wel eens in Israël geweest? Wat vond je ervan? Òf, zou je er eens naar toe willen gaan?

2 gedachtes aan “DE EERSTE KEER

  1. Ctheworld - Claudia

    Ik ben nog nooit in Israël geweest. Het lijkt me wel heel mooi. En ook leuk dat jij in je oude fotoboek bent gedoken. Tegenwoordig maken we zomaar 1000 foto’s tijdens een reis. Toen was een rolletje van 36 al heel veel!

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      Israël is ontzettend mooi, zoveel te zien! Ik weet nog goed toen ik terugkwam uit Ecuador en de Galapagos. Ik had 18 rolletjes volgeschoten en leverde dit in bij de 1-uur service bij de Hema. Dit kostte een vermogen, daar kon je bijna van op vakantie😊😊 Heerlijk die digitale camera’s nu. Je kunt maar raak klikken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.