Reisverhaaltjes.nl

FOTOSHOOT VOOR DE MARGRIET

IK OP AMSTERDAM CENTRAAL STATION

Ruim een week geleden, op vrijdag 4 november ging ik samen met mijn nichtje Gea naar Amsterdam. Voor de fotoshoot ! Ik kom immers in het tijdschrift de ‘Margriet’, met als onderwerp ‘ Zomerfan ‘ ! Intussen is het verhaal al geschreven, na het telefonisch interview met de journaliste ! Nu de foto’s nog !

Op mijn blog ‘reisverhaaltjes’ had men gelezen dat de zomer mijn favoriete jaargetijde is en dat ik altijd naar warme bestemmingen reis. Voor mij geen landen, waar ik een jas aan moet of waar het regent ( hooguit een tropische regenbui ) Dus ook echt geen wintersport voor mij ! Ik heb een hekel aan de winter, een hekel aan kou !! Deze aversie heb ik slechts een jaar of tien, want  vroeger hield ik wel van de winters en zodra er ijs op de sloten lag, schaatste ik heel wat tochtjes af ! Ik ben dus eigenlijk de laatste jaren een soort mietje geworden, ik heb het altijd snel koud !

Voor dit bekende weekblad werden twee zomerfans en twee winterfans gezocht. Want, ja echt waar, er zijn ook mensen die niks met warmte hebben, maar juist van de winter houden ! Voor mij bijna niet te bevatten… Winter leuker dan de zomer ??

Op 4 november werden de eerste twee dames uitgenodigd voor de fotoshoot, de andere twee dames werden op een andere dag uitgenodigd !

4 november :

De dag startte met regen, het viel met bakken uit de lucht ! Mijn nichtje Gea, die ook in Sneek woont, ging mij deze dag vergezellen. Als mijn personal coach, mijn steun en toeverlaat en mijn gids ! Ze maakte meteen haar belofte waar, want in plaats van op de fiets naar het treinstation te gaan, pikte ze me iets voor negenen op met de auto. Hoewel ik niks aan mijn haar had gedaan ( alleen gewassen ) en geen make up op had, was het toch wel fijn om niet als twee verzopen katjes aan ons avontuur te beginnen !

Op station Sneek Noord stapten we de trein in. Tegenover ons zat een man. Niks bijzonders zal je zeggen, maar onthoud deze man even…

Binnen no time waren we in Leeuwarden. Ik had onze hele ‘wereldreis’ naar Amsterdam uitgeprint, zodat er niks verkeerd kon gaan. We stapten in de trein naar Amersfoort en binnen een paar minuten vertrok deze.

Het was druk in de trein, we zaten tegenover elkaar. Naast ons zaten een man en een vrouw . De een verdiept in zijn boek, de ander bezig met de telefoon. Het viel me meteen op dat het zo stil was in de trein, erg stil…

Ik kwebbelde erop los en in het begin gaf Gea nog enthousiast antwoord. Totdat haar buurvrouw haar iets in het oor fluisterde, wat ik natuurlijk niet verstond. Ik kwebbelde rustig door en Gea zei : daar hebben we het straks wel even over en ze ging de ‘Metro’ lezen. Okee, toen hield ik mijn mond ook maar…

Toen de trein in Heerenveen stopte gingen er veel passagiers uit en verhuisden wij naar de inmiddels lege bank naast ons. Ik zei tegen mijn buurman : we gaan hier even zitten, dan kunnen we even kletsen.. Gea fluisterde : we zitten in een stiltecoupé !! Oeps, vandaar dat het zo stil was…Excuse me, I am sorry, die link had ik even gemist… ( het stond met grote letters op het raam )

In Zwolle liepen we snel naar een ander treinstel waar we tenminste konden kletsen. Want om nou nog een uur je mond dicht te houden ? Eenmaal daar hoorde ik het duidelijke verschil. Irritante ringtones uit mobiele telefoontjes, telefoongesprekken die je niet wilt horen, geschreeuw van pubers en veel gelach. Een hoop herrie dus in de overvolle trein ! Hier viel ons geklets niet meer op ! Eerst maar even een selfie van ons tweetjes

selfie van gea en mij in de trein

”Wil je een broodje Gea ?” Ik had broodjes mee voor onderweg. Dit deed me bijna denken aan de schoolreisjes van vroeger…

In Amersfoort moesten we nog een keer overstappen. Ook hier vertrokken we binnen een paar minuten. Iets voor twaalven kwamen we aan op het Amsterdam Centraal station en niet veel later stonden we buiten waar de trams en bussen vertrekken. Wat een enorme drukte was het daar ! Het stikte er van de toeristen : vrolijke, stralende toeristen en ik hoorde vele andere talen om me heen !

We moesten tram 48 hebben, ook dit had ik keurig uitgeprint. De tram zou half 1 vertrekken. Ik moest om 13.00 uur in de studio zijn, dus tijd zat ! Tijd voor een fotootje ..

ik op amsterdam centraal

Gea is vaak in Amsterdam geweest, dus ik had alle hoop op haar gevestigd, dat ik ruim op tijd in de studio aan zou komen ( had ik beter niet kunnen doen, vernam ik later meerdere malen die dag ) Zelf kon ik mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst in deze Big City was geweest…

Tram 48 konden we niet vinden. Bij de infobalie vroeg ik deze man, die de hele dag iedereen de weg wijst, waar we tram 48 konden vinden en ik liet hem trots mijn uitgeprintte route zien, wijzend op het tekentje van de tram.

”Dat is een bus !”, zei het info meneertje lachend. ”Tram 48, bestaat niet !” ( lachtte hij me nu uit ? ) ” Bus 48 is daar op het plein !”, wijzend naar het plein achter ons. Ik bedankte hem en vertelde het nieuws aan Gea. Zouden we wel kaartjes in de bus kunnen kopen ?, was onze volgende vraag. ”Wacht, ik vraag wel even” en liep weer terug naar de infobalie. Op mijn vraag gaf hij lachend met een ‘ja’ antwoord. Toen ik wegliep en achterom keek, zag ik hem nog met een big smile op zijn gezicht. Hij zal wel gedacht hebben : die domme toeristen !

Bij de bushalte hoefden we slechts een paar minuten te wachten. ”Twee maal retour Azartplein”, zei ik bijdehand tegen de chauffeur en liet hem de uitgeprintte route zien ( waarom weet ik ook niet ) ” Retour ? Dan moet U binnen een uur weer terug !”, antwoordde hij

“Oh, doe dan maar twee enkeltjes !”

Nu was het even opletten geblazen, niet teveel kletsen, want na 7 haltes moesten we eruit ! Een kwartier later stonden we buiten op het plein. En nu ? Ik bladerde tussen de papiertjes en greep het papier met de route naar de KNSM-Laan 161 er tussen uit. Een slimme meid, is op alles voorbereid !

Het was slechts een paar minuten lopen en we hadden nog een kwartier de tijd. Simpel toch ? Volgens het papier, moesten we in noordelijke richting lopen… Hee Hallo ? Waar is hier het noorden ? ”Wacht”, zei mijn personal coach en ze pakte haar mobieltje erbij. Google maps is it ! Toch handig die moderne wereld ! Al kletsend volgden we de weg die ons hardop werd verteld. De verkeerde weg, wel te verstaan… Na een meter of 100 hadden we zoiets van : neuhhh dit klopt niet ! Dus maar even vragen. ”Oh, dan moeten jullie helemaal terug en dan rechtsaf”, vertelde een vriendelijke vrouw.

We vonden de KNSM-laan, nu alleen nog even nummer 161 opzoeken. Eitje ! Het is een lange laan en vrolijk kletsend liep ik naast Gea, die de pas er snel in had. Ik maakte me niet druk, want het was nog geen 13.00 uur !

In het eerste gebouw aan onze rechterkant, liepen de nummers tot 98. Toen we ineens nummers in de 400 zagen, kregen we in de gaten dat we niet goed liepen. Op de een of andere onverklaarbare manier liepen we toch gewoon door, totdat we al bij gebouwen waren met de nummers 600-650. Waar was nou 161 ? Hadden we iets gemist ? Dus maar weer even vragen…

”Dan moeten jullie terug hè” zei een niet bepaald vriendelijke vrouw. ”Aan de overkant is het !” Hoogstwaarschijnlijk dacht ze : twee domme chickens !

De tijd begon nu te dringen en we liepen nog een pasje sneller. Tot we bij een gebouw aankwamen  waar we nummer 161 zagen, maar daar stond gewoon een achternaam met voorletter, geen studio, of naam van een studio. Niks van dat alles, dus hier kon het niet zijn, in onze ogen dan…

Ik had op z’n minst vanaf de bushalte wegwijzers verwacht met : Zomervrouwtje, volg de bordjes, de koffie staat klaar ! En vervolgbordjes met : het buffet staat ook voor jullie klaar !

Niks geen bordjes dus. We liepen naar het laatste gebouw en zagen nummers 163, 175 en nog een aantal nummers. Daar moest 161 wel tussen zitten !  Hehe, het was nu 13.00 uur, precies op tijd ! Eenmaal binnen liepen we de trappen omhoog en vroegen de eerste de beste persoon naar nr. 161. Die wist het niet. We liepen verder door lange gangen, door klapdeuren. Het leek wel een soort pakhuis ! Waar waren we beland ? Totdat we aan het einde van de gang twee mannen zagen die aan het tafeltennissen waren. Nee, ze wisten niks over een studio, of nr. 161, maar we konden hier niet verder zeiden ze. Dus maar weer terug door de lange gangen, het duurde even totdat we de uitgang vonden….

Ik kwam op het heldere idee om toch maar naar dat andere gebouw te gaan waar we 161 hadden gezien, misschien was dat toch goed ?  Dus naar buiten en weer terug lopen…Eenmaal daar drukten we op de bel. Een vrouwenstem vertelde ons hoe te lopen en de deur ging open. Ik had haar niet verstaan ( of course ), maar Gea hield haar duim omhoog en riep : ”Ja okee !”.  (Ook hier nog steeds geen bordje met : welkom zomervrouwtje…)

Ik volgde Gea twee trappen omhoog en ze sloeg links af. Al snel waren we de weg kwijt, ”Jij wist de weg toch ?”, vroeg ik haar.  ”Nee, ik verstond haar niet !”, antwoordde ze….

Ineens stond ik stil en zagen we aan het einde van de gang twee mannen…..Die aan het tafeltennissen waren. Huh ? ”Zijn dat dezelfde twee ?”, zei ik snugger. Hoe kan dat nou ? We zijn toch in een heel ander gebouw ? We snapten er niks van…

Ik zei tegen Gea dat we volgens mij een verdieping hoger moesten. Ik had beneden : 2e etage zien staan. (En toch loop ik gewoon Gea achterna.  Misschien komt dat, omdat ze zo vol zelfvertrouwen overkomt, maar in wezen volgt zij altijd haar vriend en ik volg Rob altijd….)

Gea vertelde dat het misschien lijkt alsof ze de weg overal weet, maar ze loopt juist altijd verkeerd. Ze legde me uit, dat de hersenen van een man en een vrouw anders werken. Onze linkerhelft is minder ontwikkelt qua het onthouden en lezen van routes. Wij vrouwen hebben meer gevoel, meer empathie, of zoiets dergelijks ! (Beter Gea dus voortaan niet volgen, dacht ik…)

Uiteindelijk kwamen we dan ruim een kwartier te laat de studio binnenwandelen. (Geloof me, een reis naar India is makkelijker !) We werden hartelijk ontvangen met : ”Ah, daar zijn jullie, mooi op tijd !”  Duhhhh …

We gaven iedereen een hand : de styliste, visagiste, fotografe en nog een paar jonge meiden en maakten kennis met wintervrouwtje en haar steun en toeverlaat ! De visagiste was met het haar van wintervrouwtje bezig. Er werden stoelen voor ons aangerukt en met de vraag of we misschien koffie wilden, zeiden we beide tegelijk : ”Ja graag !” ( en wat te eten graag, waar was het buffet ? ) (We hadden namelijk geen tijd voor de lunch gehad en waren wat hongerig… ) Er hing een gezellig sfeertje ! Ik zag allerlei schoenen op de grond liggen, op een tafel lagen vele sieraden uitgestald en ik zag een rek met kleding hangen. Ik had er zin in !

Na de koffie kon ik wel vast kleding uitzoeken. Er werd een kleedruimte voor mij gecreëerd, waar ik kon passen. Ik kon kiezen tussen een aantal zomerjurkjes, rokjes en blousjes en vermaakte me prima ! Gea zat gezellig te kletsen..

Mijn oog viel op 2 witte jurkjes, maar de ene vond Gea 3x niks. De styliste vroeg me nog even een bordeaux gekleurd rokje te passen met een wit blousje. Iedereen vond me dit geweldig staan. Voor de grote spiegel bekeek ik het resultaat. Mmm niet mijn stijl eigenlijk, vooral die grote knalgele hoed vond ik niet bij mij passen..

Intussen was wintervrouwtje klaar voor de fotoshoot. Ze zag er mooi uit ! Ze was gekleed in een kort beige (nepbont) winterjasje, met een dikke muts op haar hoofd, een eveneens bijpassende dikke sjaal om haar nek  en dezelfde blauw gekleurde handschoenen. Hoe kun je de winter leuk vinden ?, dacht ik bij mezelf…

Voor mij werd het nu het tijd voor de make up en mijn haar.

”Gebruik je make up ?”

”Weinig”

”Neehee ? Helemaal niets ?”

”Ja een beetje”.

”Okee, dan zal ik niet teveel aanbrengen !”, zei de visagiste.

Intussen ging een van de jonge meiden mijn nagels lakken. In een rode kleur, uiteraard bijpassend bij het bordeaux gekleurd rokje dat ik nog steeds aanhad. Zowel mijn teennagels als mijn vingernagels werden keurig gelakt. (Gelukkig had ik mijn nagels net weer op tijd mooi lang)

Ik zat niet voor een spiegel en was dus heel benieuwd toen alles klaar was. En het resultaat, dat mocht er zijn. Mijn haar zat werkelijk heel mooi en niet teveel make up op mijn gezicht. Wel moest ik even wennen aan de lippenstift, want dat heb ik nooit op !

Inmiddels werden vele foto’s van het wintervrouwtje gemaakt en we moesten ruim een uur  wachten tot ze klaar waren. Ik liep rond in een cape om me heen, want we kregen nog een bakje koffie en er werden ons chocolaatjes aangeboden. Ik mors namelijk meestal ( altijd ) Ook kwamen ze met een bakje nootjes en pepernoten langs.

Eindelijk was ik aan de beurt. De foto’s zouden gefotoshopt worden. Ik kwam op een palmenstrand te staan en op een ander palmenstrand liggend in een hangmat !

Ik kreeg al snel in de gaten dat ik niet voor de rol als model ben weggelegd. Met het zweet op mijn bovenlip, ( Gea zei : met zweet tussen de panties) werkte ik alle opdrachten af ( soms herhaalde Gea dit even voor mij, wanneer ik het niet verstond.. ) ( vaak dus )

Foto’s met de knalgele hoed op, hoed af, hoed in hand, slippers in de hand, zonnebril in de hand enz enz, werden er gemaakt. Ik moest tig keer een grote stap nemen, lopen en achterom kijken ( alles met een big smile, zodat mijn stralende parelwitte tanden goed te zien waren) ( geel van de rook )

We gingen verder met : een omslagdoek nonchalant over de arm houden (klik) of deze nonchalant achter me over de grond laten slepen (klik, klik). Oorbellen in, oorbellen uit (klik, klik, klik) Tijdens het fotograferen werden er bemoedigde woordjes naar me geroepen ! ”Ja goedzo ! ( klik ) Jaaaa, dat is goed ! Even lachen !” ( klik, klik, klik, klik )

Tussentijds moest even de make up bijgewerkt worden. (De visagist had net alles opgeruimd). Schijnbaar zag ik er niet meer uit door dat gezweet en mijn haar zat ook al niet zo mooi meer door de hoed… Nou, niet lachen, hier komen dan een paar fotootjes !!

ik met knalgele hoed, bordeaux rokje, witte blouse

Pfft, that’s not me !  Zo zou ik er nooi zelf bijlopen…

ik fotoshoot voor de margriet

Gea zat af en toe te gapen ( ach het was een lange middag voor haar ), at een schaaltje pepernoten in haar eentje op ( ze had honger ) en zat wat te appen. Ze maakte af en toe wat foto’s van mij. Verder was iedereen inmiddels vertrokken…

Toen het klaar was en ik mezelf op de pc op het palmenstrand zag staan, zei ik dat ik toch liever dat witte jurkje aan had gehad… Ik kreeg mijn zin, want ik moest me er wel goed bij voelen zei de fotografe…

Dus snel omkleden. ”Denk je wel om je haar ?” zei de visagiste. Oeps, helemaal vergeten…

Vervolgens werden er weer tig foto’s gemaakt. Volgens mij zijn deze foto’s mooi geworden !

Dit jurkje past beter bij mij…

ik wit jurkje

( behalve de hoed ) De ketting die ik om heb, had ik zelf meegenomen ( komt uit India ) Ik heb deze ook in het zwart !

ik wit jurkje

ik wit jurkje

Al met al werd ik minstens 1½ uur gefotografeerd, dus misschien zijn er wel een paar honderd foto’s van me gemaakt !

Ineens waren we dan eindelijk klaar. Ik kleedde me snel om, buiten werd het al schemerig. Gaan jullie nog stappen, werd ons gevraagd ? Ja, nog drie uur in de trein antwoordden we lachend ! Uit eten dan ? Jaaa, dát wel, we hadden best zin in wat ! Met de vraag of we nog een banaan of appel meewilden, namen we afscheid van de aardige vrouwen.

Natuurlijk liepen we eerst een paar keer verkeerd, maar uiteindelijk stonden we weer buiten.  We liepen naar de bushalte die zich slechts op een meter of 200(!) vanaf de studio bevond. Daar zagen we wintervrouwtje met coach staan, ze hadden ergens iets gegeten. In de bus naar Centraal station deelden we onze ervaringen. Twee aardige vrouwen ! Bij het station namen we afscheid met : we zien elkaar wel in de Margriet !!

We hadden een gratis broodje met een sapje tegoed, dat bij ons treinkaartje inzat, bij La Place. ”Dat is in de Bijenkorf” zei Gea. We liepen er in één keer goed naartoe. Helaas toen we na vijf roltrappen boven waren, zagen we geen La Place. Die was daar niet meer…

”Dan ga ik patat eten bij Manneke Pis !”, zei ik.  Die patatzaak had ik onderweg gezien. Ik verheugde me al op zo’n grote zak friet met een grote klodder mayo. Dat hadden meer mensen bedacht, want het was er smoordruk. Er stond een enorm lange rij. Uiteindelijk aten we maar even snel een vette hap op het station ! Veel tijd hadden we ook niet, want we wilden de trein van 18.05 uur nemen.

We konden geen zitplaats vinden, de trein zat tjokvol.  Maar staand bij de deuren raakten we gezellig aan de klets met een echtpaar uit Eritrea, met hun twee kleine schattige zoontjes ! We waren dan ook snel in Zwolle. Daar stapten vele reizigers uit en konden we eindelijk zitten !

We besloten ons avontuur op papier te zetten, maar hadden beide geen pen. Het meisje naast ons wel en een pen mochten we uiteraard wel even lenen. We hadden veel lol, leken wel twee pubers ! Constant de slappe lach ! Je kent het wel…( van vroeger )

Helaas moest het meisje eerder uit de trein, dus de pen moest terug. Ik vroeg andere mensen om een pen. Grappig was dat we een pen kregen van een man, die ook in de vorige trein vlak naast ons zat. Hij had ons de hele tijd aan zitten staren. Hij zal wel gedacht hebben : wat een puberaal gedrag…

Helaas ging deze man ook niet tot aan Leeuwarden. ”Gaat U eruit ?”, zei ik. ”Ja, jammer genoeg wel !”, zei hij en weer waren we de pen kwijt. Inmiddels zat mijn make up op mijn wangen,door de vele tranen van het lachen ! Dat wilde Gea nog even vastleggen !

ik haar in de war, make-up uitgelopen van het lachen in de trein

In een poep en een scheet waren we in Leeuwarden. De treinreis was omgevlogen, omdat we zoveel plezier hadden. In Leeuwarden stond de trein naar Sneek al klaar, we konden er nog net in springen !

Lachend namen we plaats op dezelfde plek waar we die ochtend waren begonnen….Met dezelfde man tegenover ons… We proestten het uit van het lachen !

12 Uur later, dezelfde plek, dezelfde man ! Hoe is het mogelijk !

Met kramp in mijn kaken van het lachen stonden we iets na 21.00 uur bij de auto in Sneek en 5 min. later was ik weer thuis. In geuren en kleuren vertelde ik het hele verhaal aan Rob.

Wat was het een gezellige dag geweest, maar ik was echt bekaf !

Nu ben ik wel erggg benieuwd welke foto de redactie van de Margriet uitkiest. Er komt namelijk maar één foto van mij in de Margriet te staan. Maar welke ? Met welke kleding ? Het bordeaux rokje of het witte jurkje, strand of hangmat ?

We zullen het zien : in nummer drie op 12 januari 2017 !! ( dan ben ik trouwens op vakantie )

Welke outfit vind jij leuker ?

 

 

 

 

 

10 gedachtes aan “FOTOSHOOT VOOR DE MARGRIET

  1. Marian

    Wat een belevenis voorheen provinciaal, maar Amsterdam blijft trekken en gelukkig heb ik altijd Luc bij me,want ik weet na zovele jaren en zoveel bezoekjes weet ik nog geen weg. Alleen weet ik hoe ik op de Dam miet komen. Ik voel me dan zo dom.
    Maar ongetwijfeld heb je genoten en dat nemen ze niet meer af en een ervaring rijker. Ik ben benieuwd en hoor wel wanneer we “de ster” kunnen bewonderen.

  2. ineke

    Wat hebben jullie weer een leuke dag gehad Margreet, en wat weer een super leuk verhaal, of je er zelf bij bent. Ik vond alle beide outfits je leuk staan, maar het witte jurkje was echt even zomerser. Ik ga de datum van de Margriet noteren in mijn mooie nieuwe agenda dan kan ik het ook niet vergeten.
    Lekker weekend groetjes Ineke

  3. Marian B

    Jeetje Margreet, wat een wereldreis. Ik ben ook benieuwd naar de foto’s. Heb je van te voren ook gekeken hoever het met de auto was? Volgens mij was je dan in anderhalf uur in Amsterdam. Wel leuk om te lezen.

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      Ja tuurlijk Marian, met de auto zouden we er veel sneller geweest zijn ! Maar ik ben nogal een bange kip geworden wat autorijden betreft ! Met de trein is lekker relaxed, het is dan idd. een hele ‘wereldreis’ 😊😊😊 Ik ben ook zeer benieuwd naar die ene foto straks !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *