Reisverhaaltjes.nl

LEUKE (TANDARTS)PRAKTIJKEN

TANDARTSPRAKTIJK

Sinds mijn verhuizing had ik nog geen nieuwe tandarts. Ik stond nog steeds in Heerenveen ingeschreven.

Toen ik pas hier kwam wonen had ik nog wel eens gekeken naar een nieuwe tandarts, maar daar is het eigenlijk bij gebleven. Want ja, ook ik ben bang voor de tandarts. Voor de behandelingen dan. Net als een paar miljoen andere Nederlanders!

Het is natuurlijk je kop in het zand steken, want uiteindelijk heb je er een nodig. En dan het liefst ‘a la minute’

Ongeveer twee weken geleden kreeg ik kiespijn. De kies en mijn kaak waren al een tijdje gevoelig. Meestal ging dit na een tijdje wel weer over. Dit keer niet.

Na het weekend zocht ik alle tandartsen op in mijn woonplaats en kwam ik er één tegen die me erg aansprak. Een tandartspraktijk die gespecialiceerd is in het behandelen van patiënten die bang zijn voor de tandarts. Mensen zoals ik. Die moet ik hebben, dacht ik. Ze doen behandelingen zelfs onder narcose wanneer je dat wilt. Daar zal wel een prijskaartje aan zitten neem ik aan..

Afijn, ik ging mailen en kreeg meteen antwoord. Ze konden mij niet helpen want ik stond niet ingeschreven. Uhhh, OK, maar ik had direct hulp nodig. Vandaag, nu! Antibiotica had ik nodig tegen de zwelling en ik wist bij voorbaat al dat de kies zijn langste tijd had gehad. Tientallen jaren trouwe dienst had ‘ie’ gedaan, maar nu was hij ‘op’.

Een andere tandarts dan maar? Ik belde kennissen op: welke tandarts heb jij? Eentje sprong eruit, dus mailde ik die. Ook nu kreeg ik snel antwoord: ze hadden de hele week geen tijd voor spoedgevallen. Dat schoot op. Zo mailde ik nog een paar en kreeg overal dezelfde antwoorden. Ik kon natuurlijk naar Heerenveen naar mijn eigen tandarts, maar had geen auto…

Ik wachtte nog een dagje af. Misschien ging het vanzelf over?  De volgende dag was de pijn echter erger en mijn wang zag ik bijna groeien. Als de donder nu maar inschrijven bij een tandarts hier en dat deed ik. Zo, nu kon ik naar de tandarts, en ik belde voor een afspraak. ”Ik sta ingeschreven hoor, mag ik komen”? (even tussendoor?) (nu meteen?) (pleeeease?)

”We kennen uw gebitgegevens niet mevrouw, die moeten eerst even doorgestuurd worden”, antwoorde de assistente aan de lijn. Jeetje, wat omslachtig allemaal. Ik kon de boosdoener in mijn mond aanwijzen. Ze konden toch een fotootje maken en me antibiotica geven? Maar zo werkte het dus niet. Intussen werd de pijn steeds erger, die ik onderdrukte met 8 paracetamol per dag. Het was nog uit te houden, maar happy voelde ik me verre van dat. Ik belde mijn tandarts in Heerenveen dat de gegevens doorgestuurd moesten worden en ik schreef me daar uit. Fout! Dat had ik niet moeten doen achteraf…

De hele week hield ik pijn, maar die kon ik redelijk onderdrukken met pijnstillers en ik hield me rustig. Even leek het erop dat de zwelling minder werd.

Het werd vrijdag. De pijn werd heviger…

Zaterdag was ik jarig. We hadden net een fantastische familiedag gehad een week ervoor en ik ging mijn verjaardag nu niet vieren met familie. We hadden elkaar net allemaal gezien. Zo kon iedereen met het prachtige weer zijn eigen ding doen. Ik had ook geen vrienden of kennissen uitgenodigd. (achteraf maar goed ook.) Rob en ik zouden er dit keer samen een leuk dagje van gaan maken!

Ik kreeg van Rob mijn favoriete parfum, Obsession en ontbijt op bed. Na een paar kleine muizenhapjes van de croissant uit de oven verging ik van de pijn. Deze pijn bleef de hele dag aanhouden. Koortsig voelde ik me ook.

We zouden samen de stad in, gezellig op een terrasje gaan zitten voor een hapje en een drankje en ’s avonds lekker uit eten gaan. Dat waren de plannen. Daar is allemaal niks van terechtgekomen. Ik kon niet eten en at op mijn verjaardag een schaaltje Brinta…met een theelepeltje… Nooit eerder had ik zo’n vreselijke verjaardag! Ik had medelijden met mezelf. Zoveel lieve berichtjes kreeg ik op mijn mobiel en Facebook. Kaartjes, telefoontjes, bloemen werden bezorgd. Allemaal mensen die me een fantastische verjaardag wensten. Dat kan niet missen met dit mooie weer, zeiden sommigen. Ze moesten eens weten hoe ik mijn verjaardag heb doorgebracht…

Ik ging op internet kijken voor een spoedtandarts. Maar om nou op je verjaardag naar de tandarts te gaan? Ik moest nog maar even een dagje op mijn tanden bijten (niet op mijn kiezen)

Zondag was de pijn nog een graadje erger geworden. Rond 7 uur zat ik al beneden en ik wist dat ik nu meteen een (spoed)tandarts nodig had. Ik las dat er ’s middags spreekuur was. Kon ik het nog zolang volhouden tot de middag? Bijna niet…

We gingen ruim op tijd weg zodat ik misschien de eerste was. Toch waren er al twee wachtenden voor me. Een formulier werd me toegeschoven waarop ik mijn gegevens en klachten op moest schrijven. En er moest na de behandeling meteen betaald worden. Daar moest je voor tekenen! No cure, no pay! En dat andersom☺

Na een half uurtje was ik aan de beurt. Een tandarts die bij de kliniek werkzaam is waar ik me had ingeschreven had dit weekend dienst.

Met angst en beven kroop ik op de stoel en daar lag ik dan met klamme handjes. Ik vertelde dat ik slechthorend was en angstig voor de behandelingen was. De vriendelijke man beloofde me duidelijk en vooral wat harder te praten.

Vervolgens drukte hij met zijn duim stevig op mijn tandvlees. ”Doet het hier pijn?”

”Auuuu, ja”! (verdomme) Met een instrumentje klopte hij op de eerste, tweede en derde kies. (verdomme) (sorry, maar dat dacht ik op dat moment) Welke was de boosdoener? Waren alle vragen maar zo makkelijk. Het was nummer drie! Ik hoorde hem een aantal Latijnse namen en codecijfers zeggen, die de assistente waarschijnlijk moest noteren. Het was een typisch gevalletje van een tandwortelpuntontsteking. Daar was hij 100% van overtuigd. Hij hoefde geen foto te maken. De kies moest helaas verwijderd worden, maar dat kon niet nu. Eerst moest de zwelling weg. Het ‘element’ zoals de tandarts mijn kies zo mooi noemde zou de komende vrijdag worden getrokken!

Blij sprong ik de stoel weer af. Deze was nog niet eens op de juiste stand teruggekeerd. Jippie, ik kreeg antibiotica. Eindelijk!  Het recept kon ik meteen ophalen bij de apotheek. Ik was zo opgelucht dat er geen akelige behandeling plaats had gevonden en wilde nadat ik de tandarts had bedankt de kamer meteen verlaten. Ik werd echter teruggefloten. Er moest nog even gepind worden. Oh ja… Ruim 40 euro.

Tevreden stapte ik de auto in. Met de antibiotica zal de pijn en zwelling nu snel weg zijn…

Helaas was dat niet zo. Het abces werd zelfs de dagen erna nog groter. Inmiddels was het zo groot als een kippenei. Ik had een wang als een hamster. Het zag er niet uit. Ik zag er niet uit. Ik heb selfies gemaakt, die ik hier niet ga tonen haha.

De pijn kon ik niet meer met 8 paracetamol onderdrukken. Drie naproxan tabletten kwamen erbij. En nog telde ik de uren dat ik weer pijnstillers in mocht nemen. Meestal was de boel na 2 uur uitgewerkt en moest ik nog uren wachten tot ik weer de volgende in mocht nemen…

De volgende twee nachten ging ik niet meer naar bed. De pijn was niet te harden als ik ging liggen, en slapen kon ik toch niet. Beide nachten bracht ik rechtop zittend door op de bank. In totaal sliep ik 2 uur…

Intussen had ik naast de kies aan de binnenkant van mijn wang ook een bult gekregen. Deze stond op knappen. Vandaar die afschuwelijke pijn!

Na deze 2 helse dagen belde ik de tandarts weer op of ik mocht komen. Alles zou opgelost kunnen worden als er even een sneetje zou worden gemaakt, zodat de pus eruit kon lopen. Dat had ik op internet gelezen. Daarmee zou ik verlost zijn van de pijn.

Helaas kon ik weer niet terecht. Ik moest eerst een intake gesprek hebben en die wachttijd bedroeg 2 maanden. Twee maanden?? Ik had geluk zei de assistente, de tandarts had over ruim 2 weken tijd voor me. Voor een gesprek, geen behandeling vooralsnog. ”En die kies dan? Die wordt toch aanstaande vrijdag getrokken? Ik heb toch een afspraak staan?”

”Nee hoor, hier staat niks over een afspraak. U moet eerst langskomen voor een intake gesprek mevrouw”… Iets heb ik dus verkeerd begrepen toen ik bij de spoedtandarts was. Het zullen de zenuwen wel geweest zijn… en de pijn uiteraard.

Djiessus, ik heb nu hulp nodig. Vandaag. Ik hield het niet langer vol. Ik liep maar wat door de kamer en de tuin te ijsberen of zat op de bank met mijn voeten te wiebelen. Tranen biggelden af en toe over mijn wangen. Je herkent het misschien wel…

Ik was op mijn zachtst gezegd hevig verontwaardigd dat ik weer niet langs mocht komen. In wezen was ik pissig, laaiend! (ik hou me nu even in, tenslotte moet ik nog naar de tandarts hè) Kon dan niemand me helpen?

In wanhoop belde ik de Dokterswacht op. Het was net 18.00 uur geweest, de praktijk was gesloten. Misschien konden zij helpen? Ik vertelde het hele verhaal aan de vrouw waar ik mee sprak en zij legde het verhaal nog eens voor aan de arts die dienst had. Samen vonden ze het schan-da-lig dat ik niet geholpen werd en ik moest de volgende dag meteen de tandarts om 8 uur bellen en eisen dat ik die dag geholpen werd. Ze hadden er geen woorden voor. (eindelijk humaniteit) Verder vertelde ze dat ik mijn pijnmedicatie nog verder kon opvoeren. Naproxen tabletten van 500 mg kon slikken. (helaas kan ik niet tegen Ibuprofen of Diclofenac).

Een paar uur later proefde ik ineens bloed in mijn mond. Was het abces geknapt? Ja hoor! Vervolgens stond ik ruim een uur boven de spoelbak om alle rommel uit te spugen en mijn mond te spoelen. Er kwam bloed en pus uit. De pijn verdween vrijwel meteen. Wat een opluchting! De bult bij mijn kies verdween eveneens. Niet die uit mijn wang. Die was keihard. Maar ik vertrouwde er op dat de antibiotica en het ontstekingsremmende middel naproxen de rest zouden doen. Die nacht sliep ik heerlijk, als een blok was ik in slaap gevallen!

De volgende dag kon ik de tandarts niet meer bellen. Het was immers nu geen spoedgeval meer. Ik had zelfs nauwelijks nog pijn, al moest ik wel heel voorzichtig doen met eten en bewegen. De zwelling in wang werd al kleiner…

Nu zijn we weer een paar dagen verder. Ik moet nog steeds voorzichtig eten, kauwen doe ik aan de andere kant. Verder houd ik me rustig. Het kippenei is een kwartelei geworden. Het is nauwelijks nog te zien, al voel ik zelf nog wel een harde bult. Mijn medicatie heb ik drastisch gehalveerd.

Van de tandarts kreeg ik een welkomstmail en de uitnodiging voor het intake gesprek over een kleine twee weken. Bij de eerste behandeling moet ik contant afrekenen las ik. Tot die tijd kan ik alleen maar terecht bij de spoedtandarts waar je meteen moet afrekenen. Dat geld kun je weer terugkrijgen (of gedeeltelijk) van het ziekenfonds.

Een nieuwe tandarts krijg je tegenwoordig dus niet zomaar. Draait het tegenwoordig alleen nog maar om het geld?  Waar is de menselijkheid gebleven? De persoon die met een afschuwelijke pijn zit…

Of is er misschien zoveel misbruik van gemaakt? Zijn er zoveel mensen die zich alleen bij nood laten behandelen bij een spoedarts en niet betalen? Geen verzekering hebben? Wat als je niet kunt betalen trouwens?? Wat moet je dan??

Ik hoop dat ik het ergste nu heb gehad. Dat dit verhaal geen vervolg krijgt. Dat de pijn en zwelling niet terugkomt en dat de kies over een paar weken wordt getrokken. Voor nu ben ik stikgelukkig. In de zevende hemel dat ik verlost ben van die afschuwelijke pijn!

Achteraf had ik me beter in Heerenveen kunnen laten behandelen en me daarna pas over laten schrijven. Nog beter was geweest dat ik dat twee jaar geleden had gedaan…

Heb jij weleens enorme kiespijn gehad?

 

 

4 gedachtes aan “LEUKE (TANDARTS)PRAKTIJKEN

  1. Martha

    Het is gewoon niet voor te stellen hoe je behandeld wordt.
    Dat ze zo met je omsollen het is te erg voor woorden.
    Hoop dat je nu het ergste achter de rug hebt.

  2. Karine

    Wat afgrijselijk Margreet. Niet moeilijk dat je al even niet op IG bent. Ik ben zelf ook jarenlang niet geweest maar sinds een vriendin van Sophie is afgestudeerd ben ik nu een stipte patiënt geworden die netjes elk half jaar op controle gaat. En ik ben gezegend met een sterk gebit. Amper gaatjes, gelukkig maar want die boor…. Brrr ik moet er niet denken. Mijn enige nadeel is dat ik veel tandsteen aanmaak. Dus elk halfjaar is het grote schoonmaak. Ook niet zo prettig maar ik besef dat met het ouder worden, je toch meer zorg aan je gebit moet gaan besteden. Dus doe dat toch ook laar hoor. Ik wil wel nog lang geen gebit, dat lijkt mij echt niks.
    Nog veel beterschap met jou gebit.
    Groetjes, Karine

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      Helaas is mijn gebit altijd zwak geweest en nu ik halverwege de vijftig ben??brokkelt er steeds vaker een stukje kies ofzo af. Vroeger bleef het meestal bij een gaatje boren en dat vond ik niet zo erg. Maar sinds ik wortelkanaalbehandelingen heb gehad vind ik het doodeng bij de tandarts. Ze kunnen dit niet goed verdoven en ik vind dat een vreselijke pijn bovendien zit je dan hartstikke lang in die stoel. Gelukkig is de pijn nu aardig weg en volgende week heb ik mijn 1e afspraak bij de nieuwe tandarts!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.