Reisverhaaltjes.nl

LIEF EN DOM

een gewonde jonge duif

Zo schrijf ik in weken niks en nu ineens drie verhalen achterelkaar. Maar wat ik gistermiddag nou weer meemaakte is misschien wel de moeite van een verhaaltje waard!

HET DUIFJE

Wanneer? Donderdagmiddag, rond half 1

Waar? Op het voetpad voor een bruggetje vlak bij ons huis

Wie? Ik was met Terror aan het wandelen

Wat? Ik vond een jonge gewonde duif…

Ach gossie, midden op het voetpad waar regelmatig ook fietsers rijden die van het bruggetje afkomen sjezen, lag een zielig hoopje veren. Ik zag het al van verre liggen. In de brandende zon!

Stiekem hoopte ik dat de arme drommel al in de vogelhemel was aangekomen. Maar het leefde nog. Nauwelijks te zien trouwens. Het was een jonge duif, maar hij had toch al het formaat van een volwassen exemplaar. Op zijn kop zag ik een groot zwart gat met daarop een vijftal zwarte vieze vliegen.

Ik wapperde met mijn hand boven zijn koppie om deze mormels weg te jagen. Daar schrok het duifje natuurlijk van en deze begon angstig met zijn vleugels te slaan. Hij kon nog niet vliegen. Vast en zeker een kat die hem te grazen had genomen…

De dierenambulance. Die moet ik bellen, dacht ik.  Ik had alleen mijn mobiel niet bij me. Wat moest ik nu? In de verte zag ik een buurvrouw aankomen lopen. Ik liep haar tegemoet.

”Heb jij een telefoon bij je?” riep ik

”Nee, die neem ik nooit mee als ik de honden uitlaat!”

Ik vertelde haar over mijn vondst en we liepen met vier hondjes naar het zielige hoopje vogel. Gezamenlijk stonden we er treurig naar te kijken.

”Durf jij hem te pakken?” zei mijn buurvrouw

”Nou ja, nee, ja…” antwoordde ik

Uiteindelijk besloot ik hem te pakken en hem in ieder geval uit de brandende zon te verlossen. Ik legde hem onder de struikjes een eindje verderop.  Met de woorden: ik kom zo terug, liet ik de duif alleen achter.

”Ik loop even mijn rondje met de hond af, en dan bel ik de dierenambulance thuis wel even” beloofde ik de buuf.

Een kwartier later had ik een vriendelijke vrouw van de Stichting Dierenambulance Sneek aan de telefoon. Ze stelde voor om het gewonde dier in een doos of emmer te stoppen en deze mee naar te huis te nemen. Dan kwamen ze de duif later op mijn adres afhalen.

Zo gezegd zo gedaan. Gelukkig lag de vogel nog op dezelfde plek. Vliegvrij nu. De insecten hadden hem niet meer kunnen vinden. Ik greep het fladderende dier en nam hem mee in de emmer naar huis, naar de badkamer. Daar was het lekker koel. De deur deed ik goed dicht!

Semmie, onze kat, lag languit als een prinsesje op ons bed en had me al voorbij zien lopen. Ze hield haar oortjes gespitst en keek me met grote ogen aan. Wat heb je daar? Iets te eten? Voor mij?

Een paar keer keek ik even in de badkamer of ze er nog was. Nog leefde bedoel ik. Inmiddels had ik nog een schaaltje water neergezet.

Zo’n drie kwartier later stond de dierenambulance al voor de deur. Een man en een vrouw!

”Wat een prachtige beelden heeft U allemaal, Egyptisch?” vroeg de man

”Ja ook, van alles wat”, antwoordde ik. Intussen liepen we drie man sterk de trap op naar de badkamer.

De vrouw die inmiddels handschoenen aan had getrokken pakte de duif en bekeek hem van alle kanten.

”Hij krijgt straks een antibioticakuurtje en dan komt ‘ie’ er wel weer bovenop”, zei ze

Eenmaal buiten beantwoordde ik nog wat vragen over de bananenbomen in onze voortuin en toen namen we afscheid! We bedankten elkaar!

Ik had mijn goede daad voor die dag weer verricht. Nu maar hopen dat de duif een lang en gelukkig leventje tegemoet gaat!

 

PINCODE

 

Tijdens het hele vogelgebeuren was de post intussen geweest. Ha, de deblokkeringscode van mijn digipas was gearriveerd!

Ik was namelijk mijn pincode van mijn digipas kwijt. Ergens zat deze in mijn hoofd, maar die dag kon ik er niet bij. Normaal druk je als een soort automatisme je vijfcijferige pincode in. Maar het ging ineens fout. ‘Fail I’ stond er op het schermpje van mijn digipas. Huh? Verkeerd? Nog maar eens dan. ‘Fail II’  Sh*t!, wat was mijn code? Ik haalde nu ik ging nadenken alle 5 cijfers door elkaar…. ‘Fail III’. Sh*t, hoeveel fouten mocht ik maken? Ergens had ik de code opgeschreven. In mijn agenda. Die van 2014, als ik het me goed herinnerde.

Alle agenda’s van de afgelopen jaren vond ik, en juist die van 2014 niet… Nog maar eens proberen dan. Ik hutselde nog twee keer de getallen door elkaar. ‘Fail IV’ en ‘Fail V’, zag ik

Tja en toen was de digipas onbruikbaar geworden. Ik moest een nieuwe code gaan aanvragen. Op internet downloadde ik het formulier en vulde de vragen in. Nu nog even uitprinten voor een handtekening en dan …. Sh*t! Inkt op!

De volgende dag zou Rob uit zijn werk even inkt halen bij de computer winkel. Maar hij kwam met lege handen thuis. Alle computer winkels waren om 17.00 uur dichtgegaan. Toen heeft hij  inkt online besteld. Ik besloot de volgende dag maar naar de bank te gaan. Daar konden ze alles wel even voor me regelen!

Dat alles was vorige week! Bij de bank vulde ik het formulier in en ondertekende het. Nog even een kopietje van mijn paspoort en klaar. Nu moest ik vier werkdagen wachten. De code werd per post opgestuurd!

Ik baalde want ik kon de hele week niet geld pinnen…..

Gistermiddag was ik dus blij dat ik post van de bank ontving. Ik las aandachtig de brief door en ging met mijn digipas aan de slag. Ik volgde exact alle stappen en had intussen een nieuwe pincode bedacht èn OPGESCHREVEN!

Toen ik bezig was met het invoeren van deze vijf cijfers verscheen er ineens op het schermpje ‘BUTTON’ Huh? Wat nu weer? Ik had nog maar twee cijfers ingetoetst, de overige drie kon ik niet meer invoeren…

Ik drukte op reset. Gelukkig, ik kon de vijf cijfers opnieuw invoeren. ‘Fail I’ Wel potver**!?!?** Dat had ik weer hoor! Ik belde meteen de bank op en vertelde mijn relaas…

De vriendelijke vrouw aan de andere kant van de lijn moest ook even opzoeken wat de foutcode ‘BUTTON’ betekende.

”Oh, ik zie het al, dat betekent dat er een knopje vastzit op uw digipas” vertelde ze. Ik moest twee keer kort op de resetknop drukken. Na een paar pogingen kon ik opnieuw mijn code invoeren… ‘Fail II’  Even later: ‘Fail III’

”Ja, dat schiet niet op zo, zei de vrouw die toch best wel engelen geduld had (met mij) U moet een nieuwe digipas hebben! Ik kan U een formuliertje opsturen voor de aanvraag van een nieuwe. Lukt dat? (ze dacht zeker dan ik onnozel was) We kunnen het ook samen invullen hoor, nu!” Dat vond ik een goed plan, want anders moest ik weer een paar dagen op dat formuliertje  wachten.

Binnen enkele minuten was alles geregeld. De aardige behulpzame vrouw zei dat het vier werkdagen zou duren. Weer vier?, zei ik En daar kwam het weekend nog bij, dus weer bijna een week wachten.

Teleurgesteld vertelde ik haar dat ik dan nog een week niet aan mijn geld kon komen. Niet kon pinnen! Toen was het even stil….

”Mevrouw, u kunt gewoon pinnen hoor, grinnikte ze. U kunt alleen niet internetbankieren”. Ik hoorde haar nu wat harder lachen. Lachte ze me nu uit?

”Oooooo, ik dacht dat ik niet kon pinnen. Ik dacht dat mijn rekening geblokkeerd was. Ik heb de hele week niet gepind…”, zei ik

Mevrouw had inmiddels de slappe lach en kwam niet meer bij.  Ik liet haar maar even.

“Nou, ga maar snel shoppen dan hahahaha!”, proestte ze het uit

Ik lachte inmiddels hard mee en zei: ”Ja, ik heb heel wat in te halen!”

Na enkele minuten was mevrouw eindelijk uitgeschaterd. ”Haha, dat is lachen”, zei ze

“Ja, zeg dat wel. Lach je ook eens vandaag”, ik weer. Waarschijnlijk had ze al veel lastige en vervelende klanten aan de lijn gehad, dacht ik.

Ze wenste me nog een fijne dag en riep: ”Veel plezier met winkelen hè!”

”Ja, dank je hahaha…”

 

Nou dat was een gezellig telefoontje, kan ik wel zeggen. Ze zal het vanavond tijdens het eten wel aan haar partner vertellen. Wat ik nou heb beleefd…?

s’ Avonds zou ze misschien wel met vriendinnen gaan sporten en daar ook het hele verhaal vertellen…

De komende tig verjaardagen en feestjes heeft ze wel iets leuks te vertellen….

Op Oudjaarsavond: heb je nog iets leuks meegemaakt het afgelopen jaar op je werk? Jaaaaa, ik had eens een vrouw aan de telefoon…….

Een beetje dom van mij dus, (laat dat beetje maar weg) maar geeft niks. Ik kan weer geld uitgeven. Jippie!!

 

 

 

 

 

8 gedachtes aan “LIEF EN DOM

  1. Ilse

    Aaaahgosh, je hebt maar mooi een duifje gered Margreet!

    Pincodes, wachtwoorden, join the club 🙂 Ook niet mijn sterkste kant, Maar wel een goed verhaal, hahahaha.

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      Stom he, dat je het dan ineens niet meer weet… We zijn vast niet de enige😊Wel grappig dat ik dacht dat ik niet kon pinnen😆😆😆😆
      Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het met het duifje is. Goed weekend Ilse en groetjes aan je man

  2. Martha

    Och ja dat duifje, gelukkig is dat goed gekomen, hoop ik tenminste.
    Fijn dat je dat allemaal voor het diertje hebt kunnen doen.
    Dus 3 man sterk naar boven, ha ha voor dat kleine duifje.
    En ja die codes. Heb zitten grinniken hier. Zo herkenbaar.
    Fijn dat die mevrouw zo,n goede dag daardoor heeft gehad. Even goed lachen op een stressvolle dag is altijd goed.
    En een week niet kunnen shoppen is voor mij geen straf. Heb er een pest hekel aan. Zowel aan de boodschappen of kleding shoppen. Het is dat je af en toe moet maar anders?
    Zouden ze je ook op de hoogte houden wat betreft het duifje?
    Leuk verhaal weer. Goed begin van de dag🤣🤣

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      Dankjewel Martha! Ik shop ook bijna nooit hoor, en boodschappen halen heb ik ook een hekel aan. Ik had afgelopen week Rob zijn pasje gebruikt voor de boodschappen, terwijl ik dus gewoon mijn eigen had kunnen gebruiken haha. Eigenlijk toch prachtig dat er dierenambulances zijn in Nederland. Ik vertelde dat aan onze chauffeur/gids in Gambia en die kon dat bijna niet geloven….Wat lieve mensen zijn jullie Nederlanders zei hij😊

  3. Corrie

    Dat ons nou hetzelfde moet overkomen hè met de Internet bankieren,ik voel me echt stom,stom stom en ben de hele dag al van streek en nu is het wachten op de ING hoe vlug (of langzaam)
    ze zijn,ik moet een zes cijferige code krijgen om internet bankieren weer te
    activeren en ik baal als een stekker.
    Jou verhaaltje is ook triest hoor maar jij kon met die medewerkster in ieder geval nog lachen.Groetjes Corrie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *