Reisverhaaltjes.nl

MEVROUW KANARIE

gele kanarie

Het is al meer dan tien jaar geleden. Soms denk ik nog eens aan haar…

Aan Mevrouw Kanarie. Zo heette de vrouw niet, maar na die tragische ochtend is ze altijd Mevrouw Kanarie voor mij gebleven…

Dat ik zoiets nou weer mee moest maken. Margreet, de grote dierenvriend!

Mijn moeder woonde destijds in een flatje, in een aanleunwoning. Op een dag zou ik even een boodschapje voor haar doen. Toen ik bij haar kwam zat ze gezellig samen met de benedenbuurvrouw, die ik wel kende, aan de koffie. Ach, misschien kon ik voor buurvrouw even een brood meenemen? Tuurlijk wilde ik dit wel doen. Een kleine moeite.

Na de boodschappen bracht ik het brood bij de buurvrouw die inmiddels weer thuis was. Ze woonde op de begane grond. In haar klein tuintje stonden diverse potten met petunia´s, vlijtige liesjes en enkele geraniums. Ze was dol op haar tuintje, de plantjes èn haar beestjes. Ze was een gezellige tante die ook zeker wel van een praatje hield.

Ze bood me een kopje thee aan. Op de bank lag een dikke rode kater opgerold. Het was Sjors. Een te gekke naam voor een kater toch? Sjors was in dromenland. Niet lang meer, want als ik een kat zag, dan moest ik die gewoon weg even aaien. Dat is nog zo.

Ik ging naast Sjors op de bank zitten. Die zette tevreden zijn motortje aan, stond op en liep al snel snorrend heen en weer over mijn schoot. Staart omhoog, en maar kopjes geven. Wat een lieverdje.

Voor het raam stond een grote kooi met daarin een vrolijk fluitend geel vogeltje, een kanarie. Deze werd goed verzorgd. De kooi was schoon, het drinkwater idem dito. De vogel had naast gewoon voer heerlijke lekkernijen in zijn kooitje. Een stukje appel, er hingen wat lekkere snack stokjes, er zat een badhuisje in waar hij heerlijk in kon badderen, ik zag grit en er hing een spiegeltje. De vogel kwam niks tekort. Had een leven als een prins in een gouden paleisje!

Buurvrouw wist wel dat ik ook allemaal vogels had. Al had ik ze buiten in een grote volière. Grasparkieten, zebravinkjes, valkparkieten en nog een aantal soorten.

Ze vertelde dat haar kanarie zulke lange nageltjes had en vroeg of ik die wel even wilde knippen. Ze had dit wel vaker zèlf gedaan, maar haar ogen werden wat slechter.

Uhhh, nou ja, niet een alledaags verzoek, maar dat wilde ik wel even doen. Ik had wel wat ervaring met vogeltjes en ze dikwijls in mijn handen gehad.

Na de thee ging ik met de vogel aan de slag. Voor de zekerheid vroeg ik haar of ze wel een vangnetje had. Want stel je voor dat de vogel zou ontsnappen. Hoe kregen we hem dan weer terug in zijn kooitje? En sorry Sjorsie- jongen, hij moest maar even naar buiten.

Ja hoor, een netje had ze wel, verzekerde buurvrouw me. Ik deed het deurtje van de kooi open om de vogel te pakken. ”Wacht, zei ze, ik haal hem er wel uit en houd hem wel vast…” Even twijfelde ik, maar had ze niet gezegd dat ze dit vaker had gedaan?

Ze kreeg hem snel te pakken. Het beeste krijste wel enorm. ”Haalt u hem wel vaker uit de kooi?” vroeg ik haar voor de zekerheid nog eens. ”Ja hoor”, zei ze

Inmiddels had ik mijn leesbril opgezet en we liepen naar de tafel waar het kleine schaartje al klaar lag. Buurvrouw hield het vogeltje op zijn rug. Ik pakte een pootje en zag dat de nageltjes inderdaad veel te lang waren. Het vogeltje krijste nog steeds…

Voorzichtig knipte ik een klein stukje nagel af. Ik keek goed naar het levende roze gedeelte en het onderste dode gedeelte. Wanneer je in het roze gedeelte knipt, waar een adertje zit, gaat het bloeden en dat is uiteraard pijnlijk voor de vogel. Ik was dus heel geconcentreerd bezig…

Toen ik het tweede nageltje had geknipt, viel het me ineens op dat de vogel niet meer krijste. Hij onderging de knipbeurt voorbeeldig. Ik ging verder…

Toch vond ik de kanarie wel erg stil. Angstvallig stil… Hij bewoog zelfs helemaal niet. Ik had me zo gefocust op de nageltjes, dat ik al een tijdje niet meer naar de vogel had gekeken. Toen ik dat wel deed, zag ik dat hij de oogjes gesloten had. Hij was toch niet in slaap gevallen? Toch niet in eeuwige slaap?

”Houdt u de vogel niet te strak vast?

Leeft hij nog wel?”

Toen ze haar hand opende zag ik het kopje bungelen. Djiessus… Hij was dood! Morsdood! Ze had hem dóód-ge-drukt. Zijn nekje was gebroken zag ik wel…

Toen ze zag wat ze gedaan had barstte ze in huilen uit. Tranen met tuiten! Blèren… brullen! ”Ik heb hem ver-moor-hooord” gilde ze het uit.

Na mijn eerste schrik werd ik boos, pissig, maar hield me in. Verdorie, waarom had ik de vogel zèlf niet vastgehouden. Je weet toch hoe je zo’n vogel vast moet houden? Ze had hem toch veel vaker in handen gehad? Maar toen ik haar zo hoorde huilen, zo zag schokken en snikken, had ik ook wel medelijden met haar. Ze was ontroostbaar. Ze had het tenslotte per ongeluk gedaan…

Ik slikte mijn woede in en troostend legde ik een arm om haar heen. Ze bleef echter huilen, ze was zo overstuur… Ik haalde een pakje papieren zakdoekjes uit mijn tas, gaf haar één, die ze dankbaar aannam. Hard snoot ze haar neus erin. Er bleef nog een kloddertje achter op het puntje van haar neus..

”Ik heb het nie-hiet met zin ge-da-haaan”, en ze snoot nogmaals hard in hetzelfde doekje. Het kloddertje snot bleef nu aan de zakdoek hangen… Ik gaf haar een schone

Ineens stopte ze met huilen. Droogde haar tranen en vroeg: wil je zo een nieuwe halen? Bij Pets Place?

Toen brak mijn klomp. Deze vraag viel me eigenlijk in het verkeerde keelgat. Ze was zó verdrietig, zó overstuur, zó aan het huilen, en ineens pats, boem was het verdriet over en wilde ze een nieuwe. Alsof er niks was gebeurd…

Zelf had ik tranen in mijn ogen en het liefst had ik een potje mee gejankt. Arm, arm vogeltje. Even ervoor was hij nog zo gelukkig in zijn paleisje geweest. Fluitend had hij van stokje naar stokje gewipt en heerlijk had hij zitten eten toen hij ineens uit de kooi werd gehaald… en werd vermoord!

Ik slikte nogmaals mijn woede en verdriet in. Mevrouw was dan nog wel een kwieke vrouw voor haar leeftijd, ze was toch ruim de zeventig gepasseerd. Ze liep al naar de tachtig! Ik pakte daarom haar geld aan en liep haastig de woning uit. Eenmaal buiten kon ik even op adem komen. Me even uiten. Even binnensmonds vloeken en een moment mijn tranen de vrije loop laten. Het gebeuren was bijna komisch, ware het niet dat we hier met een levend dier te maken hadden gehad.

In Pets Place zocht ik een kanarie uit. Het werd weer een gele, andere kleuren hadden ze niet. Deze vogel had geluk en kwam in een prachtig kant en klaar ingericht paleisje terecht. Hij zou goed verzorgd worden. Daar was ik van overtuigd.

Mevrouw Kanarie deed met een grote glimlach de voordeur open toen ze mij zag staan met een doosje in de handen. Hoogstpersoonlijk liet ik het pietje zelf los in zijn nieuwe verblijf. Ik peperde mevrouw in dat ze de vogel niet uit de kooi mocht halen. Nu niet en nooit niet. Dat beloofde ze!

Vervolgens volgde er nog een snelle begrafenis. Mevrouw had haar tuintje volledig betegeld, maar aan weerskanten zaten stroken met grond. Van hooguit 30 centimeter breed. Hier werd Pietje I ter aarde gelegd. Ik bedekte het doosje waar hij inmiddels inzat met grond, maakte  er een bultje bovenop en legde er nog plechtig een bloemetje bij. Lang stond mevrouw er niet meer bij stil…

Terug in huis zag ik Pietje II van het ene naar het andere stokje wippen. De vogel zag er precies zo uit als zijn voorganger. Mevrouw leek het hele voorval allang weer vergeten te zijn en kwebbelde er al weer lustig op los.

Voor mij werd het tijd om weg te gaan. Ik had even genoeg van Mevrouw Kanarie. Waarom had ik niet gewoon ‘nee’ gezegd of ‘dat kan ik niet’ of ‘durf ik niet’. Ik denk dat ik juist dacht: laat mij het maar doen, straks doet ze het zelf en loopt het verkeerd af. Ik denk dat ik daarom toestemde…

Ergggg hè?

 

 

 

 

4 gedachtes aan “MEVROUW KANARIE

  1. martha

    Het is toch wel een heel triest verhaal. Arm vogeltje.
    Ja geloof graag dat zoiets je bijblijft. En als je een kanarie ziet zul jed er vast aan terug denken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.