Reisverhaaltjes.nl

NAAR EEN COMPOUND I

compound, Gambia

Voordat we de compound binnenreden stopte Buba even langs de kant van de weg. Hij was zo weer terug zei ‘ie’. We zagen hem een piepklein gebouwtje ingaan. Even later kwam hij terug met een grote plastic pot die halfvol met lollies zat. Dat was voor de kinderen zei hij, want die krijgen zoiets echt nooit! Alleen van de ‘Toubab’, de ‘witmens’: de blanken! Het kostte ons slechts twee hele euri’s!

Buba vertelde wat over het leven hier:

In een compound wonen hele families samen. De huisjes zijn van steen, leem of slechts van golfplaatjes gemaakt. Deze mensen zijn zeer arm!

Zo is er geen stromend water en geen elektriciteit. Water wordt bij de centraal gelegen waterpomp gehaald. Jerrycans worden hier gevuld, die de vrouwen op hun hoofd terug naar huis dragen. Hier worden ook emmertjes water gehaald om mee te koken, kleding te wassen en te douchen.

waterpomp in een compound, Gambia

De mensen in een compound leven onder zeer onhygiënische omstandigheden. De WC is een gat in de grond! Sommigen hebben tegenwoordig een toiletpot. Met bakjes water wordt de boel weggespoeld…

De compound oudste (man) is vaak de vader van de families binnen de compound. Of de oudste zoon. Deze man maakt de dienst uit. Hij wordt ‘Alkalo’ genoemd!

De vrouwen houden zich bezig met de opvoeding van de kinderen. Ze zijn dagelijks uren aan het koken, doen de was en halen water. Ze werken ook op de moestuin en verzorgen de kippen die rondom het huis scharrelen. Binnenshuis hoeven ze niet veel te doen, want daar staat niet veel. De vloer wordt geveegd met een stok met bundeltjes van takjes aan het uiteinde. De mensen leven voornamelijk buiten!

compound, Gambia

Mannen werken op het land en bouwen de huizen. Soms verdienen ze nog wat geld langs de kant van de weg met wat groente/fruit, of op de markt! Maar meestal zijn het de vrouwen die hun waren op de markt proberen te verkopen. Rijk zullen ze daar echter niet van worden. Ik zag namelijk op de markt in Serekunda dat de meeste groente 5 dalasi (nog minder dan 10 cent) kost. Bovendien is er enorm veel concurrentie, iedereen verkoopt hetzelfde lijkt het wel.

De jongens verzorgen het vee!

Ouderen, boven de 50, werken niet meer! Zij zijn met ‘pensioen’. Lang kunnen ze daar waarschijnlijk niet van genieten, want heel veel ouder wordt men niet in Gambia… Maar zo zijn dus de taken verdeeld!

De vrouwen koken buiten op een open vuur. Ze gebruiken daarvoor sprokkelhout of houtskool. Gemiddeld zijn ze drie uren bezig om een maaltijd te bereiden. Rijst of couscous wordt het meest gegeten, samen met pinda’s of pindasaus, peper, kip en vis.

De meeste families eten gezamenlijk. Ze zitten dan op de grond om de schotel heen. Bestek hebben ze niet. Ze draaien met hun rechterhand handig een balletje van de rijst. Bij sommige families eten de mannen en de vrouwen apart. Wanneer je een compound bezoekt kun je een jute zak rijst cadeau geven, daar zijn ze enorm blij mee! Of een solarlamp, nog zoiets waar ze ontzettend blij mee zijn. Ik zag een winkeltje waar je deze lampen kunt kopen, dus je hoeft ze niet uit Nederland mee te nemen!

Andere boodschappen worden op de markt gehaald en ze gebruiken groente en fruit uit hun eigen moestuintje. Echt honger hebben de mensen niet, de grond in Gambia is namelijk erg vruchtbaar! De Gambianen maken zich nooit zorgen over ‘morgen’, ze zijn een heel relaxed volk!

compound, Gambia

Ziek kun je beter niet zijn in Gambia… De ziekenhuizen zijn er alleen in het toeristische gedeelte. Deze zijn alleen voor de rijke Gambianen of eventueel voor toeristen. De meeste mensen in Gambia kunnen medicijnen niet betalen en maken gebruik van de lokale medicijnman (een Marabout). Zij brouwen van bladeren, wortels en baobabbomen hun eigen medicijnen.

Ik ben eens in Gambia bij zo’n medicijnman geweest. Een tas vol wortels en bladeren kreeg ik mee, die ik bij het hotel in een afvalcontainer heb gemikt. Wel sneu, maar dat spul kon ik echt niet meenemen naar Nederland…

Tot zover even over het leven in een compound.

Nu we heel langzaam over een zandpad reden, kon ik mijn raam weer open draaien tot deze niet verder wilde. Nu wist ik dat ik met beide handen en enige kracht het raam verder naar beneden kon duwen! Ik kreeg er al handigheid in.

Kinderen liepen er genoeg rond. Ze kwamen al nieuwsgierig op de auto af. Toen ze eenmaal door hadden dat we lollies bij ons hadden werd het een gekkenboel…

Eerst waren er maar een paar kinderen en kon Rob rustig uitdelen

kinderen in een compound, Gambia

lollies uitdelen,Gambia

jongetje met een lolly, Gambia

Maar het duurde niet lang tot de situatie lichtelijk uit de hand liep. Er kwamen steeds meer kinderen aan rennen. Ze duwden elkaar aan de kant en kwamen met hun grijpgrage handjes de auto in…

kinderen bij de auto voor een lolly, Gambia

kinderen bij de auto voor een lolly, Gambia

Omdat ze bijna de auto (en ons) sloopten besloot Buba verder te rijden. Iedereen had een lolly, maar ze wilden nog een tweede en een derde haha Ze hingen zelfs aan de autoreserveband die achterop de wagen zat. Buba moest even boos worden, uiteindelijk lieten ze los!

Wij reden verder rechtdoor.

compound, Gambia

We lieten de compound achter ons. Af en toe liet ik Buba even stoppen en stapten we uit om mooie plaatjes van de omgeving te maken!

Deze foto’s laat ik in het volgende reisverhaal zien!

Aan het einde van de middag reden we nog naar een ander compound voor een bezoekje aan een school. Vandaar dat ik er nog een tweede deel over ga schrijven!

Deel jij wel eens snoepjes uit aan kinderen in het buitenland?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.