Reisverhaaltjes.nl

EEN ONGELUK ZIT IN EEN KLEIN HOEKJE

ik loop op krukken

In mijn vorige verhaal heb je kunnen lezen dat de duizenden foto´s die op een ‘kapotte’ externe harde schijf stonden, dat ik die weer terug heb. Deze schijf bleek niet gecrasht te zijn, maar kon ik niet meer openen met Windows 10.

Toen ik alle foto´s eens bekeek, zag ik een voet voorbij komen en een foto van mij met krukken. Ik had al jaren niet meer aan dat ongeluk gedacht op die bewuste dag…

Het was 9 januari 2009, winter in Nederland. Het vroor dat het kraakte!

Ik werkte bij de thuiszorg in Heerenveen en moest om 9 uur bij mijn cliënt zijn. Ze woonde gelukkig niet ver, slechts vijf minuutjes fietsen.

Het was ongelooflijk koud, de klinkers glinsterden door de sneeuwkristallen. Gebogen op de fiets reed ik in een snel tempo onze straat uit, vervolgens over het fietspad met de nieuwbouwwijk van Oranjewoud aan mijn rechterkant en links van mij een groenstrook met daarnaast de openbare weg. Dit gedeelte fietspad van ongeveer een meter of 300 had drie zijweggetjes naar rechts naar de nieuwbouwwijk. Het fietspad was een voorrangsweg!

Bij de laatste zijweg zag ik in mijn ooghoek een zwarte auto van rechts aankomen die hooguit 30/40 km per uur reed. Die moest voor mij stoppen dus, maar je ziet de bui al hangen… Deze auto stopte niet! Een fractie van een seconde later vloog ik door de lucht en kwam hard languit op straat terecht. Gelukkig niet op mijn hoofd dacht ik in eerste instantie, maar al snel dacht ik: hoe kan dat nou? Ik bleef dit maar in gedachte herhalen…

Ik verroerde me niet, bleef liggen zoals ik lag. Een autodeur ging open en een vrouw rende op me af. Met een paniekerige stem vroeg ze hoe het met me ging, of ik iets mankeerde… Vele malen hoorde ik haar ‘sorry’ zeggen en ze ging een deken voor me halen zei ze.  Op geen enkele vraag gaf ik antwoord… Ik was nog steeds ontzet hoe dit had kunnen gebeuren! Er kwamen meerdere mensen aangelopen en van alle kanten werden er vragen op me afgevuurd, maar Margreet zei niks…

Ik was volledig bij bewustzijn en keek naar mijn fiets die zowat dubbel gebogen een paar meter van me vandaan lag. Vlak ernaast lagen wat kapotte onderdelen, zoals een aantal stukjes van de koplamp! Ik was compleet in shock en lag me nog steeds af te vragen hoe dit in godsnaam mogelijk was. En koud had ik het, erg koud!

Niet veel later hoorde ik sirenes. Was er nog een ongeluk gebeurd? Ik zag een ambulance en politieauto aankomen scheuren. Toch niet voor mij? Kwamen ze voor mij? Tsss, overdreven gedoe! Ik mankeerde niks hoor… Ik kon alleen niet praten, ik hield mijn kaken stevig op elkaar. Waarom weet ik ook niet…

Pas toen de ambulancebroeders mij vroegen hoe het ging, gaf ik antwoord:

”Heeft U last van Uw nek?”

”Nee hoor!”

”Ergens anders pijn?”

”Neuhhh!’

”Kunt U staan?”

”Ja hoor, ik kan zèlfs lopen!”

” Die wond moet gehecht worden!”

”Welke wond?”

”Aan de enkel! Ga maar niet op die voet staan. U moet mee naar het ziekenhuis!”

Ondersteund door een broeder nam ik plaats in de ambulance en we reden in een rustig tempo naar SEH. In de tijd dat ik wachtend op een bed lag, mocht ik mijn vriend even bellen en hèm  vroeg ik of hij mijn cliënt op de hoogte wilde stellen.

Toen ik eindelijk geholpen werd, vroeg de arts me wanneer ik voor het laatst een tetanusinjectie had gehad. Nou, die had ik pas geleden gehad…

In die periode zat ik zo ongeveer iedere week bij de dokterswacht. Allemaal kleine dingetjes/ongelukjes die natuurlijk in het weekend gebeurden: hevige buikpijn (waarschijnlijk niersteentjes), bij het afgieten van de bloemkool morste ik de helft van het kokend water over mijn voet… Gevolg: een enorme blaar, waar ik diverse keren bij de huisarts voor terug moest komen en ik werd gebeten door onze eigen hond. (vandaar de tetanusspuit). Onze eenjarige pitbull met de toepasselijke naam: Terror

ons hondje Terror

zocht ruzie met onze veel grotere hond: Toby

onze hond toby

Ze vochten en ik probeerde ze uitelkaar te halen, wat je dus nooit moet doen. Ik werd gebeten en kon naar de dokterswacht, waar ze me inmiddels al kenden…

Afijn, de wond op mijn enkel werd gehecht en onderweg naar huis moest ik krukken halen. Ik mocht niet op de voet staan en na een week terugkomen om de hechtingen eruit te laten halen!

De volgende dag had ik pijnlijke spieren en enorme grote blauwe plekken. De vrouw die me aangereden had kwam ook langs, met een enorme bos bloemen! We vulden samen de verzekeringspapieren in. Haar auto had nauwelijks schade, maar mijn fiets was ‘total loss’. Een politieman had mijn fiets plus losse onderdelen thuis gebracht! Ze was vreselijk geschrokken toen ze me aanreed, vooral omdat ik maar geen antwoord gaf…

Ik was lekker een weekje thuis. Vermaakte me prima met wat luieren en lezen op de bank. Mijn enkel was wel pijnlijk en werd na een paar dagen steeds roder en dikker. Toen ik na een week bij de huisarts kwam, bleek de enkel ontstoken te zijn. Ja hoor, die pech had ik weer… Ook konden alle hechtingen er nog niet allemaal uit en kon ik daarvoor nog een keer terugkomen!

ontstoken enkel

enkel ontstoken

enkel ontstoken

Ik kreeg een antibiotica kuurtje, waar ik natuurlijk weer niet tegenkon… Ik was er allergisch voor, dus weer een ander kuurtje en er kwamen nog twee vrije weekjes bij!

Uiteindelijk is alles goed gekomen. Van de verzekering kreeg ik een nieuwe fiets, ik kreeg drie weken gemiste werkuren uitbetaald èn 1100 Euro schadevergoeding voor het leed…

Mijn broer die regelmatig koffie kwam drinken zei: ” als ik jou was, ging ik elke maandagochtend 10 voor 9 daar fietsen! Misschien rijdt ze je nog een keer van de fiets af! Big business…!”

Ik had vroeger vaak van zulke ongelukjes, vooral tijdens vakantie. Je kunt ze lezen op SDSP

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *