Reisverhaaltjes.nl

SLEETJE RIJDEN

ONZE HOND TERROR

Sleetje rijden. Hiermee bedoel ik niet: vroeger, kind, sneeuw, slee, kou, vallen en blauwe plekken…

Nee, ik heb het over Terror, ons hondje! (lees ook mijn verhaal TERROR) Hij was een paar dagen geleden aan het ‘sleetje rijden’. Met zijn kont schoof hij over het laminaat  en rende af en toe als een dolle stier door de kamer, al had hij vuurwerk in zijn achterste! De hoogste tijd om de plek onder zijn staart weer eens te inspecteren. Voor dit klusje roep ik Rob altijd!

Zoals het vermoeden zat de anaalklier vol, verstopt of zelfs misschien wel ontstoken. Dat jeukt en doet pijn. Eens in de zoveel tijd neemt Rob hem dan mee naar buiten en binnen een paar minuten is het klusje dan weer geklaard. Voor beide niet leuk, want een anaalklier legen stinkt en voor de hond is het een beetje pijnlijk.

Dit keer kreeg Rob het niet voor elkaar. Of ik de hond even vast wilde houden? Maar ik ben absoluut niet weggelegd voor de rol als dierenartsassistente. Ik kan er echt niet tegen als een dier pijn heeft. Ik weigerde dan ook te assisteren…

”Dan moet hij morgen naar de dierenarts, zei Rob. Maak maar een afspraak om 17.00 uur!” Altijd als wij een dierenarts nodig zijn is het weekend, avond of midden in de nacht. Nu was het ’s avonds na negenen. Voor de zekerheid belde Rob de DA op om te vragen of het wel tot de volgende dag kon wachten. Dat kon wel en de afspraak voor de volgende dag was hiermee meteen ingepland! Ik was enigszins opgelucht dat het geen haast had, in mijn ogen dus niet iets ernstigs.

Ik weet namelijk nog heel goed wat voor een ellende we een jaar geleden hadden. Precies een jaar geleden was Terror ziek. Erg ziek: Diarree, koorts en hij wilde niks eten en drinken. Lag zieligjes in een hoek van de kamer te trillen. Je kunt dit hele verhaal lezen in  ROT WEEK. Zijn anaalklier was toen opengesprongen, ontstoken en er zat een groot gat naast zijn anus. Wat heb ik me toen zorgen gemaakt. Even dacht ik toen dat hij het niet zou redden…  Deze ellende zouden we toch niet weer opnieuw krijgen?

terro, ons hondje

De volgende dag leek het met Terror nog steeds wel goed te gaan. Hij wilde wel wandelen en at en dronk en ik moest tig keer zijn poppetje gooien. Ik moest eerst werken en toen ik weer terug kwam en onder zijn staart keek, zag ik toch een klein gaatje naast zijn anus. Toch foute boel dus! Terror was er niet ziek van van leek het, maar het schijnt wel pijnlijk te zijn.

Voor vijf uur waren we bij de DA. Onze afspraak stond niet in de computer maar ze hadden gelukkig wel even tijd. Het was rustig. Terror liep snuffelend rond in de wachtkamer met een blik van: ik wil hier weg! Op de weegschaal zag ik dat hij precies vier kilo weegt!

Ik zou eerst niet mee naar binnen maar ging toch maar mee. Ik kon altijd nog vluchten… De DA zag meteen dat de boel ontstoken was. Het gaatje was weer verstopt. Ze trok haar gummi handschoenen aan en deed wat gel op haar vinger. Ik vroeg of dat verdovingsgel was. ” Nee, glijmiddel!”, zei ze. Van schrik stoof ik aan de kant en draaide me om… Het liefst stak ik mijn vingers in mijn oren, zodat ik ook niks zou horen…

Rob hield hem vast. Ach die arme ziel. Hij gromde en jankte, maar het was in een paar seconden gebeurd! Daarna kreeg hij nog een cocktail injectie: antibiotica plus pijnstiller! Met twee kleine bonnetjes konden we naar de balie om te betalen. 70 Euro! Op het bonnetje zagen we dat  anaalklier ledigen slechts 4 Euro kostte… Het consult kost 37 euro en dan nog de kosten van de medicijnen.  Ik denk dat we nog geen vijf minuten binnen zijn geweest…

We kregen een antibioticakuur en pijnstillers mee voor 1 week! Gelukkig zag ik later dat hij maar 1x per dag de antibiotica vloeistof hoeft te hebben. Dit moet met een klein spuitje in zijn bek gegeven worden. Vorig jaar moest hij dat drie keer per dag. Ik kreeg dat toen echt niet voorelkaar. Nu kan Rob dit na zijn werk doen. Verder elke dag een halve pijnstiller. Ik hoop dat het nu snel weer over is. Hij is zo’n lieverd!

ons hondje terror

Tot een jaar geleden wist ik hier helemaal niks over. Mijn andere honden hebben hier nooit last van gehad! Vandaar dat ik het even gegoogled heb:

Anaalklieren zijn twee kleine zakjes die in de sluitspier van de anus liggen. De inhoud van de zakjes bestaat uit een sterk ruikende vloeistof of pasta. Bij de voorouders van de hond had deze vloeistof een functie bij de territorium afbakening!

Normaal gesproken wordt de inhoud van de anaalklieren (zakjes) regelmatig geleegd door de passerende ontlasting. Ze kunnen echter overvuld raken indien ze niet regelmatig automatisch geleegd worden. De inhoud dat zich in de buisjes ophoopt kan indrogen.

Diarree en/of te zachte ontlasting is een belangrijke oorzaak van overvolle anaalklieren. Door te slappe ontlasting komt er te weinig druk op de anaalzakken, waardoor deze niet meer geleegd worden.

Als de zakjes scheuren komt de inhoud in het omliggende weefsel terecht, met een ontsteking tot gevolg. Dit is zichtbaar door een bult onder/naast de anus. Deze bult kan openspringen. Er komt dan pus uit.

Overvulde anaalklieren veroorzaken jeuk aan de anus van de hond. Hierdoor gaan ze ‘sleetje rijden’ en/of likken en bijten aan de anus.

Preventief kan een vezelrijke voeding bijdragen aan het ‘gezond’ houden van de anaalklieren. Vezelrijk voedsel zorgt voor een stevige ontlasting!

Echt diarree heeft Terror eigenlijk zelden. Misschien krijgt hij wel te vaak hondenkoekjes van ons…

 

4 gedachtes aan “SLEETJE RIJDEN

  1. Karine

    Oh Margreet wat een grappig geschreven verhaal. Al zal het voor Terror allerminst grappig zijn op dit moment. Ik ken het verschijnsel, al heeft onze Fred er (nog ) geen last van gehad. Fred is onze derde Jack Russel, de eerdere twee waren teefjes. Ik denk dat ie zelf soms het euvel oplost. Soms zit hij wel eens verwoed te likken en af en toe merk je dan wel dat er zo’n stankgolf overkomt. Want idd die inhoud van de anaalklieren stinkt een pak in de wind ! 😀. Nu moet je weten dat ik vaak jou verhaaltjes lees op mijn iPad terwijl ik ’s middags mijn boterhammetjes eet. Zo ook vandaag (ben heel alleen thuis want Marc is op jumping met Sophie, onze dochter). Kan je voorstellen; dit onderwerp bij het oppeuzelen van je lunch 😀😀. Maar ik heb dapper verder gelezen. Dapper ben ik echter niet, net als jij niet als ik denk dat een dier afziet of dringend hulp nodig heeft. Dan blokkeer ik prc ipv mijn hoofd koel te houden. Gelukkig hebben wij nog niet zo heel veel voor gehad. Als je bedenkt dat hier bijna 20 paarden lopen, mag ik van geluk spreken. Al zal ik nooit enkele momenten vergeten. Het veulen dat zich verhing door met zijn halster aan de staldeur te blijven hangen 😢, de veulenende merrie die de kracht niet meer had om te persen ( snikhete nacht, ze was na uren op van het zweten), toen had het niet lang meer mogen duren voor de dierenarts hier was of het had voor beiden fout afgelopen ( kwam allemaal goed), onze Jackie (tweede Jack Russel) die een trap kreeg van een paard en verlamd raakte (laten inslapen)…
    Dan zijn Marc en Sophie veel koelbloediger hoor. Zij staan de merries bij tijdens het veulenen. Vooral Sophie schuwt daarbij de vuiligheid en het bloed niet. Als het niet vlot zoals bij het laatste veulen enkele weken geleden, gaat zij er met haar hand op om het veulen te zoeken en te proberen te keren. Het werd toen laatst ook wel even spannend zodat we voor zekerheid toch ook maar de dierenarts uit bed hebben gebeld. In normale omstandigheden is een geboorte van een veulen in enkele minuten gepiept. De merries staan op het laatste met een ‘birth-alarm’ op stal. Dit is een band om de buik die een alarm op de gsm geeft wanneer ze gaan liggen. Nu heb je zogenaamde slechte slapers zoals wij ze noemen. Die slapen helemaal plat dus geeft elke nacht vals alarm. 😒😒Gelukkig was deze laatste een goeie slaper. Alarm betekent dan het is echt zover 😀
    Bij merries komt de nageboorte ook niet dadelijk. Zij staan gewoonlijk vlak na de geboorte terug recht en dan hangt de smurrie er nog uit. Die moet dan met een koordje aan de staart gebonden worden want anders gaan ze erop staan en scheurt de boel alvorens er geheel uit te komen want kans op ontstekeningen geeft. Dit is dus zo’n klusje voor Sophie 😀. Verder heeft zij ook geleerd om de merries te insemineren. Want ik weet niet of jij dit weet maar bij de fokkerij gaat alles er zeer kunstmatig aan toe. De tijd dat de merries op natuurlijke wijze gedekt worden is lang voorbij. Sperma koop je in een rietje (dat is de gebruikte term😀). En dan trek je een plastic handschoen aan die rijkt tot aan je oksel. Vervolgens breng je met een darmpje en pipet het sperma erin en hopen maar dat je een veulentje hebt gecreëerd 😀😀. Beetje simpel uitgelegd maar er komt natuurlijk nog wel wat anders bij kijken. Voorafgaand passeert de dierenarts dan bijna dagelijks in het dekseizoen om de merries te scannen en zo het meest vruchtbare moment te bepalen. Dat wordt soms bijna op het uur na bepaald ! Daarna nog controles om te zien of het gelukt is. Ook leuke klusjes hoor, die scanner voor de echo wordt niet zoals bij een vrouw vaginaal maar wel rectaal ingebracht. Dus de dierenarts moet dan altijd nog eerst een lading mest uit de endeldarm halen. Tof, tof 😀 What a job denk ik dan…. Maar wel allemaal reuze interessant om van aan de kant te bekijken. Ik heb ook al zoveel bijgeleerd over dat soort dingen !
    Zo Margreet, ik hoop dat ik jou niet verveeld heb met mijn verhaaltje en dat ik jou ook wat heb kunnen bijleren. Veel groetjes en nog een fijne zondag !
    Karine

    1. Margreet Pruis Bericht auteur

      Karine, ik vind je heel erg dapper hoor dat je je boterhammetjes eet tijdens het anaalklier ledigen verhaal😊😊😊 Trouwens ook leuk om te horen dat je mijn verhaaltjes allemaal leest! O wat erg dat verhaal over dat paard die zich bijna had verhangen en wat zielig dat jullie ene jack russel verlamd werd door een trap. Het zal vast wel heel bijzonder en emotioneel zijn om aanwezig te zijn bij de geboorte van de ceulentjes. Toch weet ik niet of ik dat zou kunnen zien. Het is natuurlijk heel normaal, maar ik kan er niet zo goed tegen als een dier pijn heeft…. Ik moet eerlijk toegeven dat ik idd naïf ben, want ik sacht dat get dekken nog op een natuurlijke manier ging😊 Zie het al voor me: twee verliefde paarden die een jong verwekken😊😊😊 In werkelijkheid gaat het dus anders😊 Ik heb zeker weer bijgeleerd, want ik heb weinig verstand van paarden!Bedankt voor je reactie Karine en ik zal voortaan een beetje rekening houden waarover ik schrijf, nu ik weet dat jij je boterhammetjes eet tijdens het lezen😊😊😊😊😊😊 Jullie ook nog een fijne zondag!

      1. Karine

        Hey Margreet, schrijf zeker over al wat je wil hoor, hou je niet in voor mij 😀😀
        Zeg, nu zal ik je mss choqueren maar het veulen was niet ‘bijna’ verhangen … Het stierf wel degelijk 😪😪 Sophie is erop uitgekomen. Zij was alleen thuis, wij waren op het werk en zij vond hem dus hangend aan de deur. Zo’n dom ongeluk…Gebeurde op een vrijdagnamiddag eind december enkele jaren geleden. Het vroor dat het kraakte, pakken sneeuw en aangezien wij vooraan in een doodlopende straat (die geen openbare weg is maar enkel een weg voor de aanpalende bewoners; dat zijn wij, nog 1 buur en verder boeren die hun akkers moeten kunnen bereiken) wonen, moesten wij het dode dier aan de straat leggen voor ophaling door het destructiebedrijf. Zatermorgen naar gebeld en ze gingen maandag komen. Door het strenge en gure winterweer waren ze er ’s maandags niet in geslaagd en werd het pas dinsdag. Dus zo lang lag er in de berm een akelige berg onder een groen dekzeil. Vanuit onze woonkamer en keuken zagen wij op dit plaatje, vreselijk…
        Dat zijn dan de minder leuke kanten van dit leven op de boerenbuiten omringd door onze dieren.
        Hahaha jou beeld van verliefde paarden…. Neenee vergeet het, die beleven er geen plezier aan hoor. En weet je hoe ze in het dekstation sperma verzamelen ? Ze zorgen voor een hengstige merrie zodat de door de klant gekozen hengst ‘in the mood’ komt. Dan moet ie op een bok springen en wordt zijn sperma opgevangen. En dat is nu één van de redenen van KI (kunstmatige inseminatie). Met één lading sperma kunnen veel merries gedekt worden. Het wordt verdund ingebracht. Het kan in verse toestand maar wordt ook zelfs ingevroren ! Dit gebeurt in containertjes gevuld met stikstof. En zelfs wordt al heel veel embryotransplantie gedaan. Dat gebeurt dan meestal met merries die ingezet worden in de sport. Drachtigheid betekent een tijdje uit de roulatie en dus worden eicellen geplukt op het juiste moment die dan in het labo bevrucht worden en dat embryo wordt in een andere merrie, een draagmoeder, ingebracht die het veulen zal dragen, ter wereld brengen en zogen zoals haar eigen veulen…. Jaja Margreet, een business als een andere hoor… Veel geld mee gemoeid allemaal. Aan dat laatste hebben wij ons nog maar één maal gewaagd, zonder succes. Dat hoeft niet meer voor ons…
        Zo, dat was nog een beetje meer info over de paardenwereld. Jij leert mij veel over de plantenwereld. Dat vind ik ook knap hoor, wat jij allemaal kan en weet over planten en dan vooral al die exoten. Super !!
        Groetjes en tot later

        1. Margreet Pruis Bericht auteur

          Ach wat zielig en wat erg om zo je paard te vinden…. Het doet me denken aan katten met een halsbandje om, zo gevaarlijk of aan een touwtje. Op die manier zijn heel wat katten doodgegaan. Maar jullie konden hier absoluut niks aan doen natuurlijk, een noodlottig ongeval! Zo leren we van elkaar😊😊😊 Ik heb vroeger als kind eens paard gereden… Op een groot paard, zonder zadel! Het beest was een beetje lui en toen joeg de eigenaar hem een beetje op door al rijdend in zijn auto het paard tot lopen te zetten. Het paard sloeg bijna op hol en ik hing zowel links dan weer rechts aan de zijkant van het paard, me vasthoudend aan de manen. Kun jij je voorstellen dat ik nooit meer op een paard heb gezeten?😊😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *