Reisverhaaltjes.nl

TERUG UIT GAMBIA

kinderen in Gambia

We zijn alweer een paar dagen terug uit Gambia, maar in gedachten zit ik daar nog… Wat hebben we weer ontzettend genoten, wat een heerlijk land is Gambia toch. Dat vond ik 17 jaar geleden, en dat vind ik nu nog steeds! Niet voor niks komen veel Nederlanders elk jaar weer terug naar dit kleinste land op het Afrikaanse continent!

De mensen zijn er bijzonder vriendelijk! Oké, misschien niet altijd zonder reden, want ze zien ons Nederlanders en alle toeristen over het algemeen als wandelende bankjes, gratis pinautomaatjes, waar misschien ‘iets’ te halen valt! Ook geen wonder, want de Gambiaanse economie behoort tot de zwakste in de wereld. De gemiddelde Gambiaan verdient 1000 dalasi per maand en dat is slechts 20 euro….

Zowat iedere Gambiaan (meestal mannen, maar ook genoeg vrouwen) die je tegenkomt, komt met uitgestrekte hand op je af: ”Hello my friend, how are you today? What’s your name, where you come from”? en bla bla bla, de bekende vragen…  Ik heb heel wat zweterige (vieze) handjes geschud… Niet iedereen houdt daarvan, maar Rob en ik houden van Afrika, houden van de Afrikaanse mensen. Waarom? Omdat ze zo spontaan zijn, zoveel humor hebben, je zo gemakkelijk in contact komt met ze, en at last: ze bulderen van het lachen wanneer je een grapje maakt! Heerlijk!

We vertrokken 31 januari en na een vlucht van 7 uur (tussenlanding in Dakar, Senegal), kwamen we rond middernacht aan op het vliegveld in de hoofdstad Banjul. In Gambia is het een uur vroeger dan in Nederland! Voor een stuk of vijf Nederlanders begon de reis niet best, want hun koffers waren niet meegekomen…

Het was een klein uurtje rijden naar ons hotel. Onderweg zag ik de armoedige huisjes, de oude auto’s waarin men rijdt en dat alles onder een laag stof en zand. Zou er een APK ingevoerd worden, dan zouden bijna alle auto’s van de weg gehaald worden… Er is weinig veranderd in de afgelopen jaren, men leeft nog steeds een armoedig bestaan!

Ons huisje bevond zich helemaal achteraan op het park. Naast ons zat een bewaker gehuld in dikke winterjas, sjaal om, muts op en handschoenen aan te bibberen op een plastic stoeltje. Het is op het moment winter in Gambia! Ik had het ook koud en was even teleurgesteld. We gingen toch naar de warmte? We kwamen er al snel achter dat de avonden, de nachten en in de ochtend het behoorlijk fris kan zijn in Gambia. Net als in Senegal waar wij een paar jaar geleden waren! De nachten waren op z’n koudst 17 tot 20 graden. Met de wind, we zaten aan zee, vond ik dat behoorlijk aan de frisse kant! Gelukkig was het overdag minstens 30 graden!

Na een gesprek van vijf minuten met de bewaker, hadden we het al voor elkaar dat hij sigaretten voor ons ging halen. We gaven hem geld en een kwartier later overhandigde hij ons vijf pakjes Marlboro en gaven hem er één voor de moeite! En dat om half 2 in de nacht! Een pakje kost €1,20 De Gambianen kopen de sigaretten ‘los’ zagen we later, de meesten kunnen een pakje niet betalen!

Ons hotel ( in Kotu) was een 4- sterren hotel, maar dat waren dan wel Afrikaanse sterren… Oud en totaal geen luxe, maar dat zoeken wij ook niet. Wij zijn snel tevreden. Er lag een zeepje op de wastafel, de WC trok goed door en er was een heerlijke douche bleek de volgende dag, want bij onze aankomst ontbraken de handdoeken… We waren moe van de reis en doken al snel ons bed in

palm beach hotel kotu

De volgende dag ontwaakten we erg laat voor ons doen, het was al half negen geweest. We waren dan ook laat in de ontbijtzaal, die vol zat ( met voornamelijk Nederlanders) Dat waren wij niet gewend. Meestal hebben we een hotel waar weinig toeristen zijn. Er werden eitjes en pannenkoeken voor je gebakken. Ik vroeg aan de man die eitjes bakte, (7 dagen in de week, van 7 uur tot 10 uur) of hij thuis ook nog weleens een eitje voor zijn vrouw en kinderen bakte… Ja hoor! riep hij. Hij vond het leuk werk!

De rest van de week waren wij veel vroeger in de ontbijtzaal en was er bijna niemand. Je kon binnen of buiten zitten. Buiten had je uitzicht op de naastgelegen creek en de zee. De creek was een bijzonder aangename bijkomstigheid, want je zag er veel vogels. We kwamen er achter dat ons hotel in een vogel natuurreservaat lag, waar 250 verschillende vogeltjes te spotten waren. We zagen dan ook meerdere toeristen met kanonnen van camera’s die speciaal naar Gambia waren gekomen voor de vogels. Gambia kent meer dan 500 soorten vogels. Een waar paradijs voor vogelliefhebbers!

creek naar palm beach hotel, kotu

Ons huisje

palm beach hotel in kotu

ons balkonnetje, Gambia

Eigenlijk zijn we de hele week op pad geweest. Veel gewandeld: naar dorpen, maakten lange strandwandelingen en verdwaalden in het natuurreservaat… We namen een taxi naar Serekunda en bezochten daar de grootste markt van Gambia. We liepen daar met z’n tweeën rond tussen de duizenden Gambianen waar geen andere blanke te zien was… Ik las een boek van 650 bladzijden uit en speelde een paar keer tafeltennis bij het zwembad. Op de laatste dag met een Gambiaan van het animatieteam die ik had gevraagd, omdat Rob geen zin had!

We huurden een lokale chauffeur/gids voor twee dagen die we voornamelijk de binnenlanden in stuurden. Over stoffige rode zandpaden reden we compounds binnen waar de lokale bevolking woonde en deelden we lollies uit aan kinderen. Nog verder de binnenlanden in maakte ik vele foto’s van de schitterende natuur en deelde ik knuffels uit aan kleine kinderen. Ze waren er onwijs blij mee! Verder bezochten we de bezienswaardigheden waar iedere toerist zo’n beetje naartoe gaat, maar kwamen ook per toeval op plekken die nog nauwelijks ontdekt waren. Toch viel het ons op dat de meeste toeristen naar Gambia komen om op het strand of bij het zwembad te liggen (bakken). Niet (meer) helemaal ons ding!

Op het strand zagen we de wat oudere Westerse vrouwen met jonge Gambiaanse knullen hand in hand lopen. Dat is waar Gambia toch een beetje bekend om staat… Zie je in de Aziatische landen de ‘oude’ mannen met jonge vrouwen, in Gambia is het andersom… Toch wel een raar gezicht… Zolang men maar meerderjarig is en men niet gedwongen wordt vind ik alles prima!

Slechts één dagje lagen we bij het zwembad. Lekker lezen met heerlijke rustige muziek uit de jaren 80 op de achtergrond! ‘Bright eyes’ en ‘you’ van Ten Sharp, dat soort muziek! Ruisende palmbomen boven ons hoofd en een druk getjilp van vogeltjes. Gieren en buizerds zweefden sierlijk boven ons in de blauwe lucht! Af en toe vielen mijn ogen dicht…

Zo nu en dan organiseerde het animatieteam een spelletje, maar meestal was na een half uur de rust weer teruggekeerd! De gemiddelde leeftijd van de toeristen was van onze leeftijd. Rustige mensen die lagen te zonnen of te lezen. Jammer vond ik het dat er ’s avonds bij het hotel geen Afrikaanse dans & muziek was zoals 17 jaar geleden. Er speelde wel een live band, maar die speelde moderne muziek en de zang was allesbehalve zuiver! Helaas hoorde ik ook praktisch nergens meer de djembé. Toentertijd hoorde je de hele dag en overal het mooie geluid van deze Afrikaanse trommels.

zwembad, lekker lezen Gambia

Het water in het zwembad was werkelijk ijskoud, daar waagde ik me maar één keer in…

’s Avonds aten we bij het zwembad. Gemiddeld viel de stroom een keer of vijf uit, maar het eten was erg goed en zeer goedkoop! Pizza, noodles, pasta of rijst kostte slechts vier euro. Vlees, vis met patat kostte tussen de acht en tien euro! Voor een biertje moest je een euro neertellen. Wijn was bijna een keer zo duur!

Ik maakte ruim 1000 foto’s en Rob zo’n 300! Veel foto’s zal ik de komende weken hier op dit blog plaatsen, maar vooral op Instagram (onder: reisverhaaltjes)

We hebben veel gezien en veel beleefd. Ik ga je alles de komende weken vertellen en meer over het land vertellen! De mensen in Gambia leven in een compleet andere wereld dan ons. Ik ben altijd weer verrast, dat ook hier weer, de mensen zo weinig besef hebben van de wereld om hun heen. Zo weinig weten over wat er allemaal in de wereld gebeurt… Wij krijgen de hele dag zoveel info binnen, via het journaal, de sociale media enzovoort…

Toen we afgelopen woensdagavond bij het hotel stonden te wachten op de bus die ons naar het vliegveld zou brengen, werden we door vele Gambianen omarmd en geknuffeld. Velen namen afscheid van ons! We zeiden dat we niet naar huis wilden, maar graag wilden blijven… Grappig vond ik het toen één zei: het is ook mooi om naar huis te gaan, want dan zie je je hele familie weer… Net alsof onze hele familie ons op Schiphol op staat te wachten hihi, ik zie het al voor me: dat er ruim 50 ‘man’ familie staat, omdat we 9 dagen weg zijn geweest…

Familie is in de Afrikaanse landen zo belangrijk. Voor mij geldt dat ook. Maar de meeste Nederlanders zien hun familieleden niet zo vaak, ook al is het contact heel goed. Toch hoorde ik van een vrouw die naast me in het vliegtuig zat op de terugweg iets wat mij zeer verraste. Zij was drie weken in de binnenlanden geweest bij haar zus die daar woonde. Ze vertelde me dat mensen daar heel makkelijk hun kind weggeven. Zo van: alsjeblieft, ik hoef hem/haar niet meer… Niet te geloven toch?

Ik ben heel benieuwd of jou Gambia aanspreekt. Of misschien ben je er al eens geweest? Wat vond je ervan?

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *