Reisverhaaltjes.nl

HET VALT NIET MEE OM EEN DEURMAT TE ZIJN

FOTO VASN ONZE DEURMAT

Ik doe al ruim een jaar een schrijfcursus ! Ondanks ik het superleuk vind, ben ik nog maar bij Hoofdstuk 11… Het schiet niet erg op nee ! ( nog bijna 40 hoofdstukken te gaan ) Het huiswerk van hoofdstuk 11 vond ik erg leuk. Ik kon namelijk kiezen uit vele leuke titels zoals : Een oude paraplu vertelt, Belevenissen van een etalagepop, Mijn baas, een lastig mens en nog tien van dit soort titels !

Ik koos de bovenstaande grappige titel uit, misschien vind je het leuk om te lezen…

Het valt niet mee om een deurmat te zijn !

Dagelijks werd ik door tientallen mensen in de winkel bewonderd. Ik zag er ook prachtig uit, kan ik wel naar al mijn bescheidenheid zeggen. Glanzend zwart, met stevige vezels en van goede kwaliteit. Made in Asia, maar van die tijd weet ik niet veel meer…

Op een mooie zonnige najaarsdag, werd ik door een jong stelletje meegenomen naar Brinkstraat 88 in Sneek. Ik was meteen onder de indruk van de jonge vrouw met haar prachtige lange blonde lokken. Ze zag er sexy uit ! Ze droeg een wit blousje en eigenlijk had ze net een knoopje teveel los. ( maar dat vond ik niet erg ) Eroverheen droeg ze een stoer zwart leren jasje. Maar naar dat zwarte rokje, dat net boven haar knieën eindigde, bleef ik maar kijken. Nou ja, iets lager dus…namelijk naar haar prachtige benen, die gehuld waren in een glanzende lichtbruine panty. De lage zwarte laarsjes met een hakje maakte het plaatje ( en dat was ze ) compleet. ( zucht )

Haar vriend was ruim een kop groter en had een opmerkelijke bos donker haar met krullen. Hij droeg geen jas, slechts een lichtgrijs shirt, waarvan de mouwen opgerold waren. Hij had een stoere jeans aan met daaronder een paar spierwitte sneakers. Waarschijnlijk net aangekocht. Al snel hoorde ik hun namen : Corine en Nick ! Wat was ik blij dat ik mee mocht. Dit is nu bijna tien jaar geleden !

Bijna een decennia lang, lig ik hier nu als hoofd-eerste en enige mat bij de voordeur. Nog steeds zie ik er fantastisch uit. Net als Corine, de vrouw des huizes. Door de jaren heen is ze zelfs nog mooier geworden. Zelfs na het krijgen van twee kinderen !

Tien mooie jaren… Tenminste ik heb me nooit verveeld ! De eerste paar jaar werd ik goed verzorgd, ik zag er altijd schoon en fris uit !

Ik hoorde het jonge stel vaak lachen, maar ik was ook getuige van hun felle ruzies. Ik hoorde scheldwoorden, die ik hier maar niet zal noemen. Even later werden de ruzies dan weer ‘goedgemaakt’ … Op de slaapkamer, als je begrijpt wat ik bedoel… Gekreun, gegil, pfft ik weet niet wat erger was : de ruzie of de vrijpartij die erop volgde !

Na een jaar of drie, werd hun eerste zoon geboren : ‘Johannes’ ! Wat een naam…Hoe bedenk je het. Hij is vernoemd naar de opa van Corine. Ik weet nog dat ze ruzie maakten over die naam ( en de vrijpartij die erop volgde ) ( zucht )

Die baby-tijd was een moeilijke periode. Niet alleen voor Cora ( ik noem haar Cora ) en Nick, maar ook voor mij. Door de komst van de kleine, werd de nachtrust voor ons allen goed verstoord. Wat een jankbaby !

Cora en Nick bleven veel ruzie maken en even dacht ik dat ze uitelkaar zouden gaan. Johannes was bijna twee jaar, toen ik Cora haar buik zag groeien. Ze kreeg weer meer kleur op haar wangen en lachte steeds vaker. Mijn vermoedens waren juist : ze was zwanger ! Een half jaar later werd Siemen geboren. Weer een jongen en opnieuw zo’n stomme Friese naam ! Wonder boven wonder huilde hij bijna nooit. Het was een vrolijke mollige baby, met dezelfde mooie blonde haren als Cora !

Intussen had de familie ook een kat aangeschaft : ‘ Mickey ‘, een grote dikke vieze rode kater. Hij presteerde het om twee keer bovenop me te schijten ! Getver, gelukkig heeft Cora hem dat snel afgeleerd ! Dat mormel scherpte ook dikwijls zijn nagels aan mij…

Maar goed, ik heb dus in de loop der jaren heel wat meegemaakt hier. Zo hoorde ik alle roddels uit deze wijk, wanneer Cora bij de voordeur met de buurvrouw stond te praten. Zo weet ik, dat de Familie de Jong op nummer 80 grote schulden heeft en achterbuurvrouw ‘Mien’ hypochonder is ! Maar ik ken ook alle familiegeheimen hier. Zo hoorde ik dat Tante Janny vreemd is gegaan, dat Ome Henk na een ruzie hier niet meer over de vloer mag komen en oh ja, nicht Kelly is lesbisch, ze doet het met een tien jaar oudere vrouw ! Héérlijk die verhalen ! Ik hoor dingen, waar ik zelfs rode oortjes van krijg !

Wat moest ik in het begin wennen toen de twee kinderen werden geboren. Wennen aan de geur van poepluiers en later aan hun laarsjes vol stront, die ze aan mij afveegden… Maar God nog aan toe, wat ben ik van ze gaan houden… Die twee snotbengels, waarvan vaak letterlijk hun snot op mij druppelde. Ik zal ze nooit zien opgroeien… Nooit zal ik hun vriendinnetjes ontmoeten… Het gezin heeft mij namelijk verlaten. Ze zijn weg, verhuisd ! Ik mis ze zo… Ik mis Cora zo… Zelfs die rotkat mis ik !

Ineens was het hier stil. Zó stil ! Geen deurbel meer die ging, waar ik me altijd rot van schrok. Wat restte was slechts een enkele rekening die op mij viel en de zware reclamefolders. Ik krijg er altijd hoofdpijn van… Drie weken lang hoorde ik niks meer. Muisstil in huis, slechts alleen aan het lot overgelaten. Ik hoorde alleen buiten de vogels fluiten, wat kikkers kwaken en de deur die bij de buren dichtsloeg. Niemand keek nog naar mij om. Ik begon te niezen van al dat stof dat op me kwam te liggen. Ik had mijn uren al geteld…

En ineens, het was begin mei, ging de voordeur open. Door het zonlicht werd ik bijna verblind. Ik hoorde stemmen, voeten werden aan mij afgeveegd. Het stof blies weg, toen de deur werd dichtgeslagen. Ik zag een man en een vrouw… Géén Cora, dat niet. Bij lange na niet zo mooi…

” Mooi ! prachtig ! ”, hoorde ik hen zeggen. Hadden ze het over mij ? ” Groot en ruim ! ” Nee, ze hadden het over dit huis ! Nieuwe bewoners ? Komen zij hier wonen ? Waar zijn hun kinderen ? Nee, ze zijn te oud voor kleine kinderen. Woehoe, ik mis die twee kleintjes zo…

Na een half uurtje verlieten ze mij weer en ik was weer alleen. Een hele week lang ! Plotseling kwamen ze terug. Ik zag een auto met een volgeladen aanhangwagen. Alles werd er afgehaald en naar binnen gesjouwd. Voeten werden weer aan mij afgeveegd, ik werd weer gebruikt !

Er werd geschuurd en geverfd, de radio stond hard. Er werd meegezongen, weer geschreeuwd en gemopperd ! Ik hoorde hun namen : Rob en Margreet ! Spullen werden aan de muren opgehangen. Ik fleurde weer op, kreeg weer zin in het leven. Yes, ik telde weer mee !

Na een paar weken was alles klaar en was ik ook de nachten niet meer alleen. Tot mijn grote ergernis, zag ik een reismand met twee katten naar binnen gaan. Twee grijs/witte zag ik in de gauwigheid. Gelukkig heb ik geen last van ze, want ze mogen niet in de hal komen, anders lopen ze de trap op naar boven ! Mag ik ook eens mazzel hebben ?

Ze hebben ook een hond. Ik had werkelijk waar nog nooit een hond gezien. Wel achteraf gehoord. Ik kon dat geluid al nooit thuisbrengen… Deze bruin/zwarte hond die ze ‘ Terror ‘ noemen, is net zo groot als een kat. Wanneer mijn baasjes niet thuis zijn, blaft hij. Bah, wat een irritant geluid !

In het begin kwamen hier veel mensen aan de deur. Mannen van de woningbouw, die hier iets in huis kwamen repareren en een soort postbodes brachten hier vele pakketjes. Man, man, er zaten zware dozen bij. Zo’n pakket werd dan bovenop mij gezet, als Margreet even tekenen moest voor ontvangst !

Ik leerde mijn nieuwe familie kennen. Een grote familie heeft Margreet zeg. Moeilijk hoor, om iedereen uitelkaar te houden. Die drukke stevige wat oudere vrouw, dat is haar zus. Ze lacht altijd zo hard ! Die lange dunne man is haar jongste broer, maar die andere broers ken ik nog niet zo goed. Ook kwam de moeder van Rob hier op bezoek. Een aardige vrouw dacht ik in eerste instantie. Ik schat haar begin 70, ze is klein en slank. Een pittig ding nog ! Ik mocht haar dus eerst wel, totdat ik haar hoorde zeggen : ” Je moet een andere deurmat kopen Rob. Deze is niks meer. Een kokosmat, die kun je op maat laten maken ! ”

Waaat ? Waar bemoeit dat mens zich mee ! Ik ben niks meer ? Okee, ik heb een kleine inzinking gehad, toen ik alleen was. Maar ik zie er nog prima uit hoor ! Ik pas goed bij de vloer en bij beide kastjes in de hal ! Waar heeft ze het over ? Ze gaan me toch niet zomaar wegdoen ? Net nu ik weer helemaal happy ben ?

Ik heb me drie weken lang goed vastgehouden aan de onderliggende planken. Bang dat ik uit het leven weggerukt zou worden… Bang om in een container te belanden en uiteindelijk als grof vuil op de vuilnisbelt te eindigen. Kun je iets triesters bedenken ?

Toch gebeurde het waar ik bang voor was. Misschien niet helemaal, want ik lig nog op mijn plek. De kokosmat kwam er… Met een enorme plof hoorde en voelde ik de mat op me neerkomen. Nog een lelijke ook, een donkerbruine. Bovendien stinkt hij. Hij beneemt me mijn adem en bovendien mijn uitzicht !

” Deze past precies ! ”, hoorde ik Rob zeggen… De mat bleef liggen. Ik ook weliswaar, maar ik hoor en zie nu stukken minder. Ik ben nu hoofd-eerste deurmat af… Wat een vernedering en dat na tien jaar trouwe dienst !

Ik hoor wel eens mensen praten, dat het leven niet altijd meevalt. Maar hee, het valt ook niet mee om een deurmat te zijn….

 

Hou jij van schrijven ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.